Sürç-i lisanıma bir af talep ediyorum!
Haddim olmayarak yazdım,
Büyüklerimden özür diliyorum!
Cesurca başlamak istediklerimi,
Ezik fikirlerle iade ediyorum...
Korkarım zamanın, kuytu köşesindeyim,
Saygıyı saygısızca kovaladığım erdemdeyim,
Delicesine anlatmaya çırpındığım seferdeyim,
Kimisine yerdeyim, kimisine gökteyim...
Takar oldum pek fazla halden anlamaz seyrimi,
Seyirdekiler tuhaf, seyreden saygısızca derin
Kitap tutsak bırakmaz yakamdan da ayrılmaz,
Sözlerimin arkasına müziği de yerleştir,
Yine de tutmaz anlam, istemeyene
Uğrayıpta yorulmaz...
Kimine boş beleşim,
Kimine sahte ve dertsiz,
Kimine anlamsızım,
Kimine sert ve halsiz,
Kimine hayatın sakar kumarbazı...
Kimine bir tavşanım pek çoğuna tazı...
Kimine dertli tavuk, kimine asosyalim,
Seyrim küçük seferde kabulüm, avareyim...
Kimdim ben?
Bu kalıplar ne zaman var olmaya başladı?
Ne zaman izin verdim kimde telaş başladı?
Sûkunetsiz bir çene seyretmeden başladı...
Karar verdi bir labut hepsini yuvarladı...?
Sahtece başladılar
Pek çok isim taktılar
Kıymeti görmemek için
Durumla oyalandılar
Pireyi deve yaptılar
Hal sahibini konuşturmadılar
İletişemediler
Devam ettikçe etti
Seviyeye ne hacet
Savunmayı bırakıp seyretti
Konuşmaya ne hacet
Oyalanacak yer buldu
Bir köşede soyundu
Gözyaşları özgürce yanaklarında kurudu...
Destur deyin breh!
Üsluba gerek bir kaç törpü
Ağız kulak arası incitmeden bir köprü
Terasta ki küllükten rüzgar alır tozları
Bir kelime incitir, bir kelime kurtarır dostlukları
Anlamsız bir kaç söz kırıntıları
Olmaz artık görünen güven çölünün
Serap artıkları...
