Sonra başkasına gelinceye kadar hata sırası, o kişinin kendine güvensizliğinden faydalanarak, onu karanlık dehlizlere sürüklüyorlar.
Başkasına gelen hata sırası kendini gösterdiğinde ise karanlık dehlizlerdeki kişi rahatlıyor. Bu rahatlama kaç uykusuz geceye ve kaç bunalıma mâl oluyor dersiniz?
Yeni hataya sahip kişi aynı karanlık dehlizlerden geçerken yine aynı manipülasyon ve tavırlarla yönlendiriliyor.
Şimdi durum şu ki, herkesin başına aynı şeylerin geleceğini hesap etmek gerekir. İnsani yönlerimiz çok fazla kırılma noktası yaşarken yaşam içerisinde, ahlâki ve insani yönümüzden ödün vermemeliyiz.
Şayet verdiysek aynı şeyi yaşadığımızda
-ki yaşayacağız- işte o zaman kendimizi kurmanın ya da yeni nefret arayışlarının anlamı kalmayacak.
Hatamızı anlamadığımız sürece bu bir döngü ve dönüp duracak.
Bir Şaman öğretisinin de dediği gibi; Ders biz öğrenene kadar devam edecek.
