İklim Coğrafyası

Ölçüsü çok kıymetli
Uyan olmaz ne çare
Kan damarda sevimli
Savaş yapmak bahane
İnsan olmak kolay mı?
Konuşmak, tokalaşmak
Sezmek, görmek devrim mi?
Hayvandan fark okumak
Hissi yok zannedersin de
İnsanlar anlaşamaz dersin
Kanırtır illa ki üstünlüğe sevdası
Kayıp gider elinden ömür budalası


Akşam vakti kederli, gece üstün şahane
İlla ırkçılıksa mesele gece gündüzde
Evet!
Üstün olan gecedir
En büyük ırkçı benim
Bununla da kalmam da
Üstünlüğün zaferini eylülleştiririm

Sonbahar, eylül, gece
Nazarlıklı ırkçıkığım derim
Önemserim severim
Sevmekle de kalmam da
Üstün tutmayana gücenirim

Eylül'ün ırkçılığıyla kan dökülmez
Eylül kavga sevmez
Sonbahar'ın üstünlüğüyle kan dökülmez
Sonbahar vahşet sevmez
Gecenin şahikasıyla kan dökülmez
Gece geçimsizliği sevmez

Sonbahar, eylül, gece
Nazarlıklı ırkçıkığım derim
Önemserim severim
Sevmekle de kalmam da
Üstün tutmayana gücenirim...

Uzun lafın kısası, davam hassas ve galip
Sonbahar ülkem, Eylül memleketim, ben nefesine sahip
Gece benim hüznüme beklentisiz talip
Bense kalemden yapılma sessiz sedasız hatip.

Dolaşık

Gıptayla bakıyordu hayata
Sakladıkları açıkta
Göz yumuyordu konuşanlara
Sükunet düsturu olmakta

Kambur durur sevimsizdir
İç dünyası acıyla sevişir
Asık suratlılık tebessümle gelişir
Sosyallik de saçma gelir

Kusmak ister acımasız hayata
Sebepsiz değildir geçmişi ortada
İnsan değil mi insanın kuyusunu kazan
Hayat zaten kazı kazan, iyilik zorbalar da

Baskın birkaç fikir soyunur tam ortada
Kehribardan hallice çakıl taşı kumbarada
Kükrer, aslında biraz acemidir nemrut
Çığırtkanlıkla olmaz ay ışığı kapıda

Temkinsiz yaklaşarak yılandan medet umar
İletişimin gücü açıktaki ihtimal
Terazideki adaletsizlik
Saklanamaz çaresizlik
Adaleti savunansa geçimsiz
Bu ne berbat şiir
Yazdıkça kafiyesiz...

131215

Evet, deniz sana söylüyorum,

Kuşlar da dinlesin izin veriyorum,

İnsancıklara yaşadığım kadar,

Arkama bile bakmadan, usulca

Sözde değil özde güvenmiyorum...

İstikrarsız tartı iş başında 

Kalibrasyon fena işlevi hat safhada

Kem kümlü bir gece yıldızsız, kayıpta

Destur vermez ki gündüz itinası her dalda

Sahil kasabası mı yine hayalin?

Tek farkın memleketin, sevimsiz şuurunda

Birbirine benzeyen şu insan ne acayip

Varlığı kopuk olmalı, ibresi namüsait

Ben somurturum ciddiyetsiz ortamda

Dalga geçenlere sempatim yok hayatta

Düstur bende budur kalabalıklarda

Obur insanlığa saygım yok bu nokta da

Üretmektir varlığım,

Aksine kirli tüketim sahalarda!

Kafiye mafiye hepsi hikaye

Anlatmak istediğim delirir beynimde

Küfrü pek bi severim yakışanda sermaye

Değil mi ki insanlık yakışanı yapandır

Söz söylese de gümüşten bi haber olandır

Derin yollar bitmiyor sandal ağır gitmiyor

Köydeki huzura deliler erişiyor

Sanki bir söz fazlaca yaşıyor, hoşuna gidiyor

Kalpte saklı zikir ömür hızla bitiyor

Dervişin fikrini zikriyle bilirmişsin

Ağzından çıkan sözle semaya erişirmişsin

Kayıp bir meziyetle kelamdaymış varlığın

Bir kum tanesi kadar sürer istikrarlığın

Gol olmadı fanatik üzülmene değmez ki

Süspansiyon hayalin gram la eşleşmez ki

Kulvara dayanamaz rekabet kestirmeli

Cingöz bir varlıkla karmaşa istemez ki

Varoluşun karmaşa, kutuplanmalar tezat

Kişilikte olmaz ki görünmeyen bir mezat

Düşünmeden kelam et sonra işler hep kesat

Sefil köylü umarsız, öğüdü bolca sebat...

Sayrı*

Tüm bu sorular can sıkan iki savaş arasında olurken,
İnsan çok mu aciz kalıyor iyiyle kötü delirirken.
Kıymetsiz bir şuurla yola çıkınca, hep mi patlak verir hayaller...

Gidersin bir yere, yol güzergahında takılır aklına bir pencere
Saklıyorum yalanlarımı kendimle iç içe yaşarken,
İşte bu başka bir şey...

Kibir kokuyorsun yine
Ulu ağaç, saygısızca ve kibirle yıpranmış yaprakların
Sana su dökmek ne haddimize!
Yağan yağmurun ululuğunda serzenişe doymuşum
İğrenç bir meziyetle yüreğime gem vurmuşum
İpi asınca tavana, yorulup kaybolmuş
Denizden ziyadeyim, sarhoşken kudurmuşum
Kim bilir belki bana üzülen var hesapta
Kırık tabut farkındalık imtihan da kitapta

Saklamadan, oyalamadan, saklanmadan, oyalanmadan,
Devam etmek lazım, levhaları sormadan
Kurt adamlı bir hayat, merhabalar da kainat
Yolda hiç yorulmamış, kuş cıvıltısıyla uyanmış
Üşürken de sevinmiş, yangına ağlamamış

''Carpe diem'' derken de geleceği sorgulamış
Sormadan söylemeden merakta bırakmamış
Deniz dalgası şarkı
Sahilde onun farkı
Kırık dökmek nankörce 
Tabiatta bir lehçe
Kim derdi ki bu kadın
Derinlerde gezinmiş 
Ceylandan halliceyken
Aslanlarla geçinmiş...

Muvazenesiz.

Ciddiyetim namıma yaraşır vaziyette

Geçen ömür payda da, pay olan keyfiyette

Şair mair değilim duygular seyahatte

Boş akla balık tuttum okyanustu kehanette.

Egon doyduğunda açılınca gözlerin

Belki yeniden tiksinçce sevebilirsin

Diyorum, dinletemiyorum, 

Önemsiyorsun, anlıyorum, söz geçiremiyorum...

Her kelamın değeri cümle içinde belli olur

Senin hayat içinde yoğurulduğun gibi kıymetsiz, 

Kıymetine olan kıskançlığın kelam ile kavrulur

Ben bülbül eti sevmem Ahmet Haşim'e de pek uymam.

Belli değil bir çok şey, sevmediğime kıymam.

Koklamadan çiçekleri

Över beni bir serseri

Belasını bulmamış önceden avutulmamış

Geçmiş kiniyle, bir temaşaya dalmamış

İstese dünyaları kibrit ile yakarmış

Saklambaç seviyor belli ceylandan halliceyim

Duygusuzdan ziyade kelamda belirirceyim

Neyse kini kurusun sevgisi amansız, dursun

Kıpırdarsa yakar da sözümüzü bellemez

Kitaplardan alıntı sevmeyi öğrenemez

Kudurmuş dedi deniz Ahmet Kayalı bir akşam

İçiyoruz tabi çay, kudurmaya niyetsizim, denizden ziyadeyim

Severken pek incitir hırpalar öğrenirim

Boşvermişliğime kaçak demli bir çay, sigara

Beni orada değil özümde burada ara

Çaya bakınca kendimden parçalar görüyorum 

Sigara da gelince aniden beliriyorum

Tamamıyla bu benim

Dengesiz şizofrenim

Mutlu muyum? haşa! Akıllılar dururken

Bana kalmaz yudumluk kafada delirirken

Şimdi büyük serzeniş, ne? nasıl olacak?

Bu sorular yine boş, 

Cevabı dumanım duyuracak

Her şey de herkes biraz var, tabi ki, elbette,

Kırık ayna müstehcen bakıyor fena, aheste

Gider inşallah kibir sevimsiz suratımdan.

Bu konuda ders aldım dünya Sırat'ımdan.

Vitamin yine hafif övünç nakaratımdan.

Serden geçer bazen kelam bilinir suratımdan.

Kelimelerin olduğu yer cennet mekan anlarım

Burada huzura erer kendimi tamamlarım.

Yalnızken kelime daha çok işe yarar

İletişimle bazen, dile kültüre zarar.

Mudil Kelam

Çok enteresandır aşk.
Hani ne kadar ''enteresan'' algınız varsa, herkesin meşrebine göre o kadar işte.
İlla karşı cins gerektirecek kadar da dar anlamı yoktur. O kadar da geniştir.

Seviyor sevmiyor oyunu oynayalım hadi papatyalarla, bu aşkın güzel yanıdır,
Terk edildim ağlıyorum bu da aşkın güzel yanıdır,
Terketmek zorundaydım, bu da aşkın güzel yanıdır
O'nu görünce utanıyorum, bu da aşkın güzel yanıdır
Ve daha bir sürü şey...
Hepsi aşkın güzel yanlarıdır
Bunların ortak noktası sana yazdırır
Yazarsın, çizersin kalem kağıt yoldaşın olur.
Ağlarsın ve yine onlarla gülersin...

Kafası karışık olan herkes beni anlar
Monoton düz insanlar zaten başlığa bakar okumaz
Karmaşa insanıyım ben belki de bu yüzden en çok griyle anlaşırım
Mavi bana göre fazla net, siyah mı hayır! Yüzüme vurur günahlarımı
Ya beyaz? Bana göre fazla temiz,...

Sevmek konusunda da fazlaca karmaşığımdır
Bir kitapta okumuştum;

''Onu seviyor muydum? Ve birkez daha bu soruyu nasil yanitlayacagimi bilemedim, daha dogrusu belki yuzuncu kez ayni yaniti, ondan nefret ettigim yanitini verdim. Evet, ondan nefret ediyordum. Kimi zaman ( ozellikle de her konusmamizin sonunda) onu bogmak icin omrumun yarisini seve seve verirdim! Yemin ederim, keskin bir bicagi onun gogsune yavas yavas saplama olanagini bulsaydim, bundan korkunc bir zevk duyardim. Ama yine de en kutsal seyler uzerine yemin ederim ki, Schlangenberg'in en yuksek tepesinde bana eger " kalbini asagi at" dese, hemen atardim, hemde seve seve.'' yazıyordu.

Benim hissettiğim aşkı en güzel anlatan cümleler kullanılmıştı
Fakat insanların empati yeteneği gelişmedikçe
Kendilerince telepati kurup durumu kurtarmaya çalıştıkça
Ve aslında iyiden iyiye başaramadıkça
Bu karmaşık duygular anlaşılamayacak

Ben Eylül kadınıyım
Düşen yaprakların hesabını bana sormayın
Ben de o yapraklardanım...

Çapraşık

Ruh hali dengesiz sevimsiz ve geçimsiz

Dengesizlik savrulur rüzgarıysa ateştir

Sevilen sevilmeyen hepsi orada güneştir

Dondurucu bir soğuk düşüncesiz gelmiştir

Meddah mıyım neyim? Tiyatrodan hallice

Ruh bedenden eski, 70 inde delice

Sefer tasında huzur yenilmez düşüncede

Delirirken düşünce, sempatiklik antipatikce

Zeus muyum neyim on binlerde çocuğum

Sevdaya gam vuran kemiksiz bir çocuğum

Haylaz hayat bende değil, kuyuda tek taş boncuğum

Oyunculuk küçüklükten, evcilikte çocuğum

Senaryosuz yaşarım, okudukça oynarım 

Sevmeyi beceremem, ilhamı kovalarım

Sollasam da hayatı revizyonda kanadım

Delirir saçmalarım, kaybolsam da oynarım

Telaş yok ki ruhumda sabreder bocalarım

Şehzadeye bir hürmet, ''Lala'' daysa marifet

Elleri demirden, suratsız küçük veled

Saygıdeğer hükümler geliyor sepet sepet

Kaybol çığlıklı köle sabra itaat et

Okazyon elden gitti pahalılığa cesaret

Kalibrasyon gelişmiş ruha enjekte edilmiş

Ordan burdan girmişte kendi dini gelişmiş

Saçmalamadan duramamış imkansızı sorgulamış

Gürültü üretimin en büyük düşmanıymış

Kafa kangren olmasın da ne yapsınmış

Senkron hayat adilliğe çabalarken

Sklera dondu kaldı, bebek heyecanlanırken

Demir yolu bir tutsak semada canlanırken

Rakkak gelir kabir, giderken ve gelirken.

Bir şey bilmiyorum tabii ki, Sokrat da değilim aslında

Saklıyorum çoğu şeyi, ama kimin umurunda

Komikane yaşarken, alt yaşamın dalında

Bir çift gözle yaşarken yüreğimse sefada

Gelip hizmet edenler hep hizmetkar değiller

Bilinen bilinmeyenler çok laflı az görgüler

Toplamıysa hep insan, boş değil bu kelimeler…

Tekerlemeleştirdiklerimizden misin?

Olaylar silsilesi

Hayal kafiyesi

Serden geçen hacamat

Bilinmedik hakikat

Geliyor üstüme

Bilinmeyen bir küme

Vatan adını vermiş

Kimi huzura ermiş

Huzur kanlı bombaymış

Gururlanmış halt etmiş

Çoğu ısrarlı bilmece

Görünmeyen tek hece

Saklayıp da kelimeyi

Bilememiş bilmeceyi

Bulunan birkaç mevhum

Serum takılı hortum

Faydası yok refahta

Gözleri izdivaçta

Giderken var olmamış

Gelene sarılmamış

Adı tecrübe birçok karar

Milyon insanı kaplar

Çıkarlar ön planda

Gözler kekeme dalda

Bilip de vazgeçmemiş

Bilinmezi seçmemiş

Gelen asılı yaprak

Düşmeden filizlenmiş

Sağ oluyor diyorlar

Anlamsız yaşıyorlar

Ölüm ani ıstırap

Kalana yaşlı surat

Gelmeyi arzetmeden

Talepleri gitmeden

Mana çıkar dahilde

Kaybolunan seferde

Tekerleme yazmadım

Şiirden de saymadım

Anlamın içi anlam

Derinlerde bir suret

Bakar da göremezsin

İçinden silemezsin

Kaybolan sırlar var

Kalp mantıktan daha dar

Kilit cümle bin asır

Kalpte olan son, hazır

Giderken arkana bak

Dar sofraya kırk tabak

Sığar içsel birkaç şey

Homurdanmak acziyet

Görelim gelsin nerede hikmet

Düşüncesiz yığını dahilim de fazlaca

Kalkıp oturanlara bir söz toparlamaca

Azmin kararlılığın önemini sormaca

Anlamak isteyene kafiyeli bulmaca...

Çırpınış

Masum değilsin ama etrafında da seni kötü hissettiren, günahlarının üzerine yaratıcıdan daha fazla giden insanlar var.

Ve bunun doğruluğuna o kadar inandırıyorlar ki, iyi olmana fırsat vermiyorlar.

Peki ne yapmalı?

İşin içinde insanın insana savaşı varsa ne yazık ki yapılacak en ufak şey tedirgin eder...

Düşünsene biliyorsun bunu anlamıyorlar, inanmıyorlar.

Bir kitapta okumuştum, '' Hiç ön yargıyla aşağılandın mı?'' yazıyordu.

Kendime sorduğumda cevap olumluydu.

Açıklık getirmek gerekirse, ön yargıya sadece tanımadığın insanlar tarafından uğramazsın.

En yakının, seni doğuran, seni yıllar boyu tanıyan (!) bunu yapar.

Tanımamıştır, tanımaya yüz tutmuştur.

Başaramamıştır...

Herkes kendi hayatının kahramanı, kendini yetiştirmeli, kendiyle ilgilenmeli...

Bu dış etkenler ve ön yargının acımasızlığı bir nevi hayatın her insanda olabilecek kadar gerçek yanı...

Ne yapmak gerek diye düşünürsün, kendinle ilgilendiğini zanneder, herkesin hastası olursun ve birden herkes psikolog olur. Eğitim şart değil...

Hani diyor ya Cihan Aktaş: ''Yaşadığı hayat gibi, yaşayamadığı hayat da bakışlarına, ses tonuna, duruşuna siniyor insanın.'' diye, 

İşte öyle bir şey...

Siniyor gerçekten, dikkat etmek ve vazgeçmemek, birazda bazı şeyleri, ön yargı gibi, kulak ardı etmek lazım...

Çare her zaman vardır bence, iyilik ve inanç kalbe işlemişse.

Karmakarışık Karmaşık

Tavsiye aşırı duygusal, geçimsiz bir çığlık ve dört dörtlük hayat...

Yine tuzaklardasın yazıklar olsun! 

Ruhun hakimiyeti artık son bulsun.

Ruhun rahatlığı bedene enjektörde selam verirken, 

Nasıl olur da bu karmaşayı görmezsin?

Süzemesen de heybendeki rahatsız sıvıları, 

Kimlere uymak zorundasın bilemezsin? 

Gidemezsin dedim ya kendinden öteye gidemezsin...

Bu karamsarlık değil! 

Masallardan, o pembemsi düşüncelerinden daha gerçek!

Karmaşayı durdur. 

Son bulsun artık. 

Ve sana yazıklar olsun...

Vazgeçen insan! 

Sen! 

Sana yazıklar olsun!

Kıpırdıyor bak yine güneş, ilham perileri uçuşmakta, 

Dört bir yana dağılmış hayatı sorgulamakta 

Ve 

Durmakta bu hengame... 

Sadece sensin ve istersen içine sinebilirsin.

Bağlı sana tüm duygular, gerçekleri gör, kendini yönlendir de artık bitsin.

Yenilensin kainat, durup olanlara bak

Kendinle ilan ettiğin barış,

En değerli hakikat,

Durup dinlenince, başarını görünce, kendinle yüzleşince,

Saygıdeğer refakat, ruhunu koluna tak...

Şiir Diyebilirsin

Geçtiğimiz günlerde hüzünlüydüm,

Kendimden saklanarak büyüdüm,

Kimsesiz kalmanın eşiğini gördüm,

Severken saklandım, bilirken öldüm…

Yara büyük, yük ağır, yol uzun…

Yerinde sayarsın bazen uzun uzun…

Beklenmeyen olaylarla yüzün düşer de beklersin.

Gelecek o zamanı, uzun yoldan silersin…

Baktığında aynayı göremeyebilirsin,

Aynada ki suretle de içine sinebilirsin,

Beklersin gelsin o gün diye beklersin,

Zaman gelir daralırsın, gidersin…

İnsanız elbet hatalarımız olacak,

Birkaç meczup umarsızca, kuyumuzu kazacak,

Bilmeden anlayacak, anlamadan kazanacak,

Bir yığın insan sürüsü hep seninle olacak…

Bildiklerin yanlış değil, tesellimi al,…

Aktaramıyorsun ya yol uzun, ondan bu ihtimal,

Kuyu kazmadan bilgi al, sensin o hamal!

Tekrara düşmeden kendini insanlığa sal…

Tükenmeyen o sabah, geceye uzun yol var

Bu ülke bana dar, sana dar, işte bu kadar.

Sınırlandıramam ki zihnimi görmem lazım kar,

Beyazlarla yola devam, umut olur fakat geçitler dar…

Bilinmeze yolculuk, bilinemez umutla,

Rasyonalist bir bakış geçer transla,

Aklım durmuş, mantığım durmuş, kalbim parla!

Tarlada ki hayatta umutsuzluk tonla,

Geçip gider ömür ihtimalsiz hayatla…

Küssen olmaz kalsan konuşursun zamanla…

Oyun devam ediyor, nefes aldıkça rolünü oyna,

Kim gelirse gelsin, kendin ol kontrolünü sağla!

dedem de hosgoruluydu!

NE ZAMAN BU HALE GELDİN KADIN?

Kadın ne zaman bu kadar düştü?

Toprak gibi verimli olan kadın, hep saygı duyulan kadın,...

Kibele'yle başlayan bulunmaya devam eden birsürü eski ikonlarda bunları görmekteyiz.

Mitoloji de ki Demeter yine bunun; bolluğun, bereketin yüceliğin bir örneğidir.

Tarih de küfretmek, insanların en kıymet verdiği şeyi, kafalarında mahvetmek, hayal dünyalarında yok etmek, kıymet verilen şeylerin üzerinde hüküm sürmek...

Kadına verilen kıymet mi bu duruma getirdi acaba?

Yahut modern dünyada avcı toplayıcılara nazaran kadının evde olması sıkıcı bir hal mi almaya başladı?

Aklı çalışan kadın sanayi devrimiyle iş hayatına iyiden iyiye girip kendini topluma kabul mü ettiremedi?

"Evde olman gerekiyordu ne ara dışarıda işe yarar oldun" diyen erkeklerin kendi aralarındaki muhabbeti de kısıtlamış olabilir.

Hepsi teori, çözümlenemeyen ve kabullendirilemeyan olaylar silsilesi...

Mahremdir kadın kabul! Mahremiyete küfür ağır gelir elbette. İster gelenekçi ol ister olma ağırdır.

Erkek üstündür libidosu heryerde dillendirilir. Fakat; kadının libidosu yoktur.

Bununla alakalı belki birsürü kaynak, yazı, makale, şiir vb şeyler bulunabilir. Herkesin bakış açısı elbette farklı cevherleri yansıtır. Fakat; yazılar ne yazık ki değiştirmiyor zihniyeti. En aydın insan bile yeri geldiğinde bilindiği gibi işte!...