İklim Coğrafyası

Ölçüsü çok kıymetli
Uyan olmaz ne çare
Kan damarda sevimli
Savaş yapmak bahane
İnsan olmak kolay mı?
Konuşmak, tokalaşmak
Sezmek, görmek devrim mi?
Hayvandan fark okumak
Hissi yok zannedersin de
İnsanlar anlaşamaz dersin
Kanırtır illa ki üstünlüğe sevdası
Kayıp gider elinden ömür budalası


Akşam vakti kederli, gece üstün şahane
İlla ırkçılıksa mesele gece gündüzde
Evet!
Üstün olan gecedir
En büyük ırkçı benim
Bununla da kalmam da
Üstünlüğün zaferini eylülleştiririm

Sonbahar, eylül, gece
Nazarlıklı ırkçıkığım derim
Önemserim severim
Sevmekle de kalmam da
Üstün tutmayana gücenirim

Eylül'ün ırkçılığıyla kan dökülmez
Eylül kavga sevmez
Sonbahar'ın üstünlüğüyle kan dökülmez
Sonbahar vahşet sevmez
Gecenin şahikasıyla kan dökülmez
Gece geçimsizliği sevmez

Sonbahar, eylül, gece
Nazarlıklı ırkçıkığım derim
Önemserim severim
Sevmekle de kalmam da
Üstün tutmayana gücenirim...

Uzun lafın kısası, davam hassas ve galip
Sonbahar ülkem, Eylül memleketim, ben nefesine sahip
Gece benim hüznüme beklentisiz talip
Bense kalemden yapılma sessiz sedasız hatip.

Dolaşık

Gıptayla bakıyordu hayata
Sakladıkları açıkta
Göz yumuyordu konuşanlara
Sükunet düsturu olmakta

Kambur durur sevimsizdir
İç dünyası acıyla sevişir
Asık suratlılık tebessümle gelişir
Sosyallik de saçma gelir

Kusmak ister acımasız hayata
Sebepsiz değildir geçmişi ortada
İnsan değil mi insanın kuyusunu kazan
Hayat zaten kazı kazan, iyilik zorbalar da

Baskın birkaç fikir soyunur tam ortada
Kehribardan hallice çakıl taşı kumbarada
Kükrer, aslında biraz acemidir nemrut
Çığırtkanlıkla olmaz ay ışığı kapıda

Temkinsiz yaklaşarak yılandan medet umar
İletişimin gücü açıktaki ihtimal
Terazideki adaletsizlik
Saklanamaz çaresizlik
Adaleti savunansa geçimsiz
Bu ne berbat şiir
Yazdıkça kafiyesiz...

131215

Evet, deniz sana söylüyorum,

Kuşlar da dinlesin izin veriyorum,

İnsancıklara yaşadığım kadar,

Arkama bile bakmadan, usulca

Sözde değil özde güvenmiyorum...

İstikrarsız tartı iş başında 

Kalibrasyon fena işlevi hat safhada

Kem kümlü bir gece yıldızsız, kayıpta

Destur vermez ki gündüz itinası her dalda

Sahil kasabası mı yine hayalin?

Tek farkın memleketin, sevimsiz şuurunda

Birbirine benzeyen şu insan ne acayip

Varlığı kopuk olmalı, ibresi namüsait

Ben somurturum ciddiyetsiz ortamda

Dalga geçenlere sempatim yok hayatta

Düstur bende budur kalabalıklarda

Obur insanlığa saygım yok bu nokta da

Üretmektir varlığım,

Aksine kirli tüketim sahalarda!

Kafiye mafiye hepsi hikaye

Anlatmak istediğim delirir beynimde

Küfrü pek bi severim yakışanda sermaye

Değil mi ki insanlık yakışanı yapandır

Söz söylese de gümüşten bi haber olandır

Derin yollar bitmiyor sandal ağır gitmiyor

Köydeki huzura deliler erişiyor

Sanki bir söz fazlaca yaşıyor, hoşuna gidiyor

Kalpte saklı zikir ömür hızla bitiyor

Dervişin fikrini zikriyle bilirmişsin

Ağzından çıkan sözle semaya erişirmişsin

Kayıp bir meziyetle kelamdaymış varlığın

Bir kum tanesi kadar sürer istikrarlığın

Gol olmadı fanatik üzülmene değmez ki

Süspansiyon hayalin gram la eşleşmez ki

Kulvara dayanamaz rekabet kestirmeli

Cingöz bir varlıkla karmaşa istemez ki

Varoluşun karmaşa, kutuplanmalar tezat

Kişilikte olmaz ki görünmeyen bir mezat

Düşünmeden kelam et sonra işler hep kesat

Sefil köylü umarsız, öğüdü bolca sebat...

Sayrı*

Tüm bu sorular can sıkan iki savaş arasında olurken,
İnsan çok mu aciz kalıyor iyiyle kötü delirirken.
Kıymetsiz bir şuurla yola çıkınca, hep mi patlak verir hayaller...

Gidersin bir yere, yol güzergahında takılır aklına bir pencere
Saklıyorum yalanlarımı kendimle iç içe yaşarken,
İşte bu başka bir şey...

Kibir kokuyorsun yine
Ulu ağaç, saygısızca ve kibirle yıpranmış yaprakların
Sana su dökmek ne haddimize!
Yağan yağmurun ululuğunda serzenişe doymuşum
İğrenç bir meziyetle yüreğime gem vurmuşum
İpi asınca tavana, yorulup kaybolmuş
Denizden ziyadeyim, sarhoşken kudurmuşum
Kim bilir belki bana üzülen var hesapta
Kırık tabut farkındalık imtihan da kitapta

Saklamadan, oyalamadan, saklanmadan, oyalanmadan,
Devam etmek lazım, levhaları sormadan
Kurt adamlı bir hayat, merhabalar da kainat
Yolda hiç yorulmamış, kuş cıvıltısıyla uyanmış
Üşürken de sevinmiş, yangına ağlamamış

''Carpe diem'' derken de geleceği sorgulamış
Sormadan söylemeden merakta bırakmamış
Deniz dalgası şarkı
Sahilde onun farkı
Kırık dökmek nankörce 
Tabiatta bir lehçe
Kim derdi ki bu kadın
Derinlerde gezinmiş 
Ceylandan halliceyken
Aslanlarla geçinmiş...

Muvazenesiz.

Ciddiyetim namıma yaraşır vaziyette

Geçen ömür payda da, pay olan keyfiyette

Şair mair değilim duygular seyahatte

Boş akla balık tuttum okyanustu kehanette.

Egon doyduğunda açılınca gözlerin

Belki yeniden tiksinçce sevebilirsin

Diyorum, dinletemiyorum, 

Önemsiyorsun, anlıyorum, söz geçiremiyorum...

Her kelamın değeri cümle içinde belli olur

Senin hayat içinde yoğurulduğun gibi kıymetsiz, 

Kıymetine olan kıskançlığın kelam ile kavrulur

Ben bülbül eti sevmem Ahmet Haşim'e de pek uymam.

Belli değil bir çok şey, sevmediğime kıymam.

Koklamadan çiçekleri

Över beni bir serseri

Belasını bulmamış önceden avutulmamış

Geçmiş kiniyle, bir temaşaya dalmamış

İstese dünyaları kibrit ile yakarmış

Saklambaç seviyor belli ceylandan halliceyim

Duygusuzdan ziyade kelamda belirirceyim

Neyse kini kurusun sevgisi amansız, dursun

Kıpırdarsa yakar da sözümüzü bellemez

Kitaplardan alıntı sevmeyi öğrenemez

Kudurmuş dedi deniz Ahmet Kayalı bir akşam

İçiyoruz tabi çay, kudurmaya niyetsizim, denizden ziyadeyim

Severken pek incitir hırpalar öğrenirim

Boşvermişliğime kaçak demli bir çay, sigara

Beni orada değil özümde burada ara

Çaya bakınca kendimden parçalar görüyorum 

Sigara da gelince aniden beliriyorum

Tamamıyla bu benim

Dengesiz şizofrenim

Mutlu muyum? haşa! Akıllılar dururken

Bana kalmaz yudumluk kafada delirirken

Şimdi büyük serzeniş, ne? nasıl olacak?

Bu sorular yine boş, 

Cevabı dumanım duyuracak

Her şey de herkes biraz var, tabi ki, elbette,

Kırık ayna müstehcen bakıyor fena, aheste

Gider inşallah kibir sevimsiz suratımdan.

Bu konuda ders aldım dünya Sırat'ımdan.

Vitamin yine hafif övünç nakaratımdan.

Serden geçer bazen kelam bilinir suratımdan.

Kelimelerin olduğu yer cennet mekan anlarım

Burada huzura erer kendimi tamamlarım.

Yalnızken kelime daha çok işe yarar

İletişimle bazen, dile kültüre zarar.