Muhallebili Kek

Hiçbir duyguyu ortalarda yaşayamamanın azabı içindeydi. 

Ortalama bir çocuktu ve ortalama bir öğrenci, bi ara ortalama bi serseri ve sonra ortalama bir kadın oldu.

Ama duyguları hep en'deydi.

Ve kendi fırçasını yedi, 

İnsan içine girdikçe, 

İçindeki psikologdan.

Dengenin önemini kavramak için hayatın ona sunduklarını ve sunmadıklarını görecek zaman olmadı hiç. 

Anlık değişen ve saniyenin saniyeyi tutmadığı bi hayat... 

Kendinden kilometrelerce kaçmanın verdiği heyecan, kendiyle buluşmaya geciktiriyor insanı. 

Kendinden milim milim uzaklaşmanın verdiği yok oluş, kendiyle yüzleşmeye korkutuyor insanı. 

Şair olsa iddialı olurdu bu kişilik karmaşasının muhallebili keki. 

O yüzden;

Bahsi geçen yazıdaki kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünüymüştür.

Diyebiliriz belki... 

Bi' şeyler

Laf kalabalığı yapıp insanlara kendini acındırmadığın için çok memnun ve mutlusun zannedilmesi,

Sadece şükretmeyi ve sabretmeyi bildiğin için salak zannedilmen...

Cuma günlerinde, kandillerde din paylaşımları yapıp coşmadığın için herkesten islam dersi alma sorunun...

Sabırsız ve şükürsüz acıtasyonla geçirdiği hayatıyla sana ders verme hadsizliğini yapana gerçekleri söylediğin için saygısız zannedilmen...

Bi' şeyler, bi' şeyler... 

Şans

Yanında olduklarıma şans getiririm kendimin yanında olmayı bi türlü beceremedim... 

Bakire Anne

Ölümü bekleyen

Kan işeyen

Ağız yarası mağduru

Nefes almayı beceremeyen

Ve nihayetinde kan sıçan bir adamın 

Ne olduğu bilinmeyen bir tarafından ilham alarak yazıyorum.

Sonunda bebek oldu.

Bebek arabasından sedyeye

83 yaşında mamaya başladı

Altını birinin değiştirmesi gerekiyor

Birilerinin ilaç ve mama vermesi gerekiyor

Birinin yatak yarasını sarması gerekiyor

Birinin sedye kenarından elini alıp sıcak ve güven dolu bir el vermesi gerekiyor.

Hayattan koparken sıcak ve güven dolu bir ele sıkı sıkı tutunmak istiyor... 

"Kaç yaşına gelirsen gel bebek doğuyor bebek ölüyorsun"

Seneler önce 7 yaşımdayken, babannemi evden kovduğumda babam söylemişti bunu. 

Bana ilgi göstererek, şefkatle dokunarak verdiği bu ilk ve son öğüdü hiç unutmadım.

Ve bu merhametimi perçinledi. 

83 yaşında hiç şefkati tanımamış bi adama annelik yaptım. Annesi oldum toplumun kabullendiği vasfımla bakireyken.

Ve nihayetinde

83 yaşında maceradan maceraya koşan bir adamın acizliğinde, kainatın merhametsizliğini buldum... 

Bak Şimdi :)

İnsanoğlu bahane üretme konusunda yetenekli olduğu sürece - ki öyle, "yaparım, ederim, asarım, keserim" demeye devam edecektir.

-Ben hallederim ya saçmalama

-Tamam gel hallet o zaman! 

-Ya bu gün biliyosun bıdı bıdı bıdı