Kendine gel

Insanlarin aklıyla herşeyi halledebildiği, duygularının zekâlarına vakıf olmadığı mekanik bir dünya...

 Zirvenin en tepesindeydin, şimdi yerin en dibinde... 

Söylesene, empatiyi hangi makina var eder?

Ve söyler misin geçen zamanı hangi makina geri getirir?

 O anı? Duyguları?

Bir Antropolog olarak hep şu örneği veririm; yılanların ayakları vardı ve evrim aşamasında onu kullanmadıkları için köreldi.

Peki sen, duygularını hiç kullanmadığın için köreleceklerinin bilicinde misin?
Hüznün ya da sevincin, kullanmadığın her duygun körelecek.

 Farkına var. Kendine gel.

Her şey değişir

Bana değişimi hatırlatan şeyler var.
Çok basit bir cümle oldu. Ama durum şu ki, bu sürekli unuttuğumuz bir şey. Değişim.

Dalgalı hayatı ciddiye alıp, her dalgada denize atlamak isteyişime...
Üzüldüğümde yıllarca üzüleceğimi zannedişime...
Mutluluğumda ölene kadar bununla yaşayacak olduğumu düşünüşüme...
Ağrılarımın ömrümün sonuna kadar ağrıtacağına inanışıma...
Kayboluşlarımda bulunamayışıma, kârda olduğum her dakikayı sürekli hissedişime...
Takılı kaldığım sosyal yapının hep öyle kalacağını düşünüşüme...

Herşeyin bir sonu var, ne olursa olsun hiçbir şey sürekli değil. Ve hiçbir olay konu ne olursa olsun hayatın sonu değil. Ölüm bile...

Bir ölüm birçok kişiyi diriltti. Gördüm. Ölen kişinin hayatını kaybetmediğini, başka hayatlarda hem ruhen hem bedenen var olduğunu gördüm.
Yaşanan en trajik olayların veya muazzam mutlulukların sonucunda deneyimle taçlanan bir sürü farklı farkındalıkla döndüğünü gördüm.

Her olayın sonunun birbirine benzediğini fakat kimsenin kendi benliğindeki dalgalanmalara aldırmadığını gördüm.

Hiçbir şey sürekli değil. Unutmamak gerekir ve bilinçli farkındalık yeni dönem trendi olmaktan çok dalgalarda boğulmadan yol almamızı sağlayan ve içimizde keşfedilmeyi bekleyen bir durum, bunun yanında bilinmesi idrak edilmesi iyi yönde evrilmemizi, daha az sorunlu bir hayatta olmamızı sağlar.