Herşey Geçecek

Herşey gelip ve gidecek
Herşey olup ve bitecek
Herşey öyle ya da böyle geçecek
Geçmedi gibi görünecek ama
Geçecek
Bir örümcek gibi ağlarını örecek
Görecek bir kalp, herşeyi görecek
Tutunamayacak çoğu zaman
Içteki zıpkın çocuk harekete geçecek
Düşecek kalkacak
Sonra geçecek
Sürünecek çoğu zaman
Halden hale de sürüklenecek
Bir an olacak tahmin etmediğin bir güneş doğacak
İstersen gitmesini o da gidecek
Geçmesine izin vereceksin geçecek
Nefes alacaksın ve nefes vereceksin
Bir an bakacaksın, anlayacaksın
Herşey gelecek ve gidecek
Sen sabit kalacaksın
Olaylar etrafında süreklenecek
Sürekli hale gelecek
Sapıtacaksın alışamayacaksın
Sonra
Sonra başka olaylar yine seni bulacak
Yıllar öncesinde nelere aldandigini hatirlayacaksin Geçmiş olacak, şuan ki halin geçiciliğini
Daha net kavrayacaksın
Boş laflarla kafanı, aburcuburla zihnini aldatmayacak
Harekete geçen herşeye saygı duyacaksın
Sen sen olmanın
Sen insan olmanın
Sen varlığının mükemmelliğine ulaşacaksın Kaybolduğunda bulunduğunu hatırlayacak Vazgeçmedikçe güçlendiğini anımsayacak
Kendine kendini bulaştıracaksın...

Bitişle başla

Herşey biter...
Nasıl ki, hep başlar
Hep farklı başlar, tatmin olma hallerin değişir
Aynen öyle de biter...
Herşey biter
Tırtılken mutlu olduğunu zanneden kelebek
Süreç değiştiğinde, güzel görüntüsüne kavuştuğunda
Alışamaz, bitti zanneder
Ama başlar
Bambaşka başlar
Ama başlar
Klişeden gem vurmak istemem ama
Her sonun yeni bir başlangıç olması
Klişeden öte bir gerçektir
Örneklerle algılanır netleşir
Kelebek gibi
Biten şeylere sevinmek umudu doğurur
Bir acı sevinç
Umudu yoğurur
Bir sızı tam kalbin ortasına oturur
Ama umudu doğurur

Hangi doğum sancısız gerçekleşmiş?
Bir fikir sancısına kaç gerçeklik doğrulur?
Doğum öyle dersler verir ki
Yalnızca bir rahimde gerçekleşmez doğum
Yoğurulmak da meziyet doğurmak kadar
Serin esinti yaratan kollarında bir kanat
Dön bak yine senden haber bekliyor kâinat...

Kendine gel

Insanlarin aklıyla herşeyi halledebildiği, duygularının zekâlarına vakıf olmadığı mekanik bir dünya...

 Zirvenin en tepesindeydin, şimdi yerin en dibinde... 

Söylesene, empatiyi hangi makina var eder?

Ve söyler misin geçen zamanı hangi makina geri getirir?

 O anı? Duyguları?

Bir Antropolog olarak hep şu örneği veririm; yılanların ayakları vardı ve evrim aşamasında onu kullanmadıkları için köreldi.

Peki sen, duygularını hiç kullanmadığın için köreleceklerinin bilicinde misin?
Hüznün ya da sevincin, kullanmadığın her duygun körelecek.

 Farkına var. Kendine gel.

Her şey değişir

Bana değişimi hatırlatan şeyler var.
Çok basit bir cümle oldu. Ama durum şu ki, bu sürekli unuttuğumuz bir şey. Değişim.

Dalgalı hayatı ciddiye alıp, her dalgada denize atlamak isteyişime...
Üzüldüğümde yıllarca üzüleceğimi zannedişime...
Mutluluğumda ölene kadar bununla yaşayacak olduğumu düşünüşüme...
Ağrılarımın ömrümün sonuna kadar ağrıtacağına inanışıma...
Kayboluşlarımda bulunamayışıma, kârda olduğum her dakikayı sürekli hissedişime...
Takılı kaldığım sosyal yapının hep öyle kalacağını düşünüşüme...

Herşeyin bir sonu var, ne olursa olsun hiçbir şey sürekli değil. Ve hiçbir olay konu ne olursa olsun hayatın sonu değil. Ölüm bile...

Bir ölüm birçok kişiyi diriltti. Gördüm. Ölen kişinin hayatını kaybetmediğini, başka hayatlarda hem ruhen hem bedenen var olduğunu gördüm.
Yaşanan en trajik olayların veya muazzam mutlulukların sonucunda deneyimle taçlanan bir sürü farklı farkındalıkla döndüğünü gördüm.

Her olayın sonunun birbirine benzediğini fakat kimsenin kendi benliğindeki dalgalanmalara aldırmadığını gördüm.

Hiçbir şey sürekli değil. Unutmamak gerekir ve bilinçli farkındalık yeni dönem trendi olmaktan çok dalgalarda boğulmadan yol almamızı sağlayan ve içimizde keşfedilmeyi bekleyen bir durum, bunun yanında bilinmesi idrak edilmesi iyi yönde evrilmemizi, daha az sorunlu bir hayatta olmamızı sağlar.