Delirdi

Kuklalar oynuyor

Gepetto yok

Karabasanlar geliyor

Psikolog yok

Dayanaksız bilgiler kum gibi dağılıyor

Bilir kişi yok...

Yok işte istenenler

Verilmiyor beklenenler

Tuhaf bir his içinde

Yalap şap yapılanlar

Duygusal zekaya yüklenip

Empatilerce kusanlar

Bir şey eksik insanda

Kendisinden başka herşey var

Eksikliği neye yorarsa

Onda kayboluyor insan

Ses çıkarmasınaysa yetmiyor hiç bir lisan

Uçsuz bucaksız yürüsem

Özlediğimle övünsem

Rüyalarım gerçek olduğunda

Gerçeklikle delirsem

Birşey kopmasa benden

Kopup gitmese bilsem

Üç yıldır verdiğim ayarla

Kendi kendimle delirsem

Duygusallaştıkça dönüşlülük zamirine yüklenesim var

Duygusallaştıkça kendime kendimi bildiresim var

Sevdiğim herkesle tuhaf uyum içinde

Uysallaştıkça uyum sağlayasım var

Sevginin uysallaştırdığı bir bedende delirdim

Sevgisizliği öfkemle yenemedim

Nefretim uzun sürmedi kin tutmaya üşendim

Empatilendim kendime

Kendi kendime empatilendim

Kimsenin bilmediği sempatimi affettim

Affettikçe delirdim

Sempatimde gizlendim

Çoğu zaman tebrikten çok teşhisle kendime geldim

Gelmez olaydım ki tebriklere teşhisler erişemedi

Erişilmeyen bendim, kilometrelerce delirdi