Ben Gökyüzüyüm 1

Susmayı becermek
Dile hükmetmek
Açığa çıkacak bir çok şeyi içine tekrar tekrar gömmek...

Gökyüzüne benzetirim hep kendimi, uzun yıllardan beri
Onun kadar net ve onun kadar karmaşık
Kayıp bir kaç kelimem bulutla açığa çıkar
Yağmur olur dökülür
Kimisi rahmet der, dinler kelimelerimi
Kimisi şemsiye açar
Kimisi de farkettirmeden doldurur bir şişeye
Sonradan açığa çıkar

"Her şey insan içindir" derdi süt annem
Yanılıyorsun diyemezdim
Büyükler yanılmazdı
İnsana dair birçok şey hayvana da dairdi
Süt annem, anlamazdı...

Kaydırağa binen bir köpek görmüştüm
Görevlilerin haberi yoktu
Bu da insan içindi
Köpek insan değildi

Liseli bir kaç genç küçük dağları yaratmanın gururunu yaşıyor
Az ilerde bir bakkal
Siftah yapmaya çalışıyor
Ekmek alan bir adam gazeteleri inceliyor
Dünyaları bu sokak
Farkındalık zahmetli
Var olan hep kıymetli...

Telaşa saygılı olmayı öğreniyorum
Yıldızlarla oyalanıyor
Mavi'mden taviz vermiyorum
Birazda yaşlanınca
Bulutları kovuyor
Yağmura tüm gücümle engel oluyorum

Şimdi,
Rahmete sevinç kalmayacak
Şemsiyeler bir daha asla açılmayacak
Doldurulan boş şişeler hepten yosun tutacak
İnsanlar arınmayacak
Gökyüzü ağlamayacak...

Demiş Birisi...

Yaprak dökümü dedi birisi...

İnsan yolculuğuna bir sperm ve yumurtayla başlıyor, bir fidan misali. Sonra doğuyor, büyüyor ve gelişiyor. Sonra ne mi oluyor? Dallanıyor, budaklanıyor....

Ara ara budanıyor, meyve vermesi için acılar onunla olmak zorunda bilmiyor. Acılar olmadan meyve verilmiyor ve insanın iç kıyameti başlıyor...

İnsan işte o zaman insan oluyor. Dallarda ki yapraklar her rüzgarda savruluyor. Gökyüzü ağladıkça yeşeriyor ama yine de mevsiminde sonbaharın sararıyor, dökülüyor.

İnsan insan oluyor. Sabrıyla, kehanetiyle, varoluşuyla, mevsimiyle, acısıyla, umuduyla, sevgisiyle, yle, yle, yle,..

Sorgusuzca ilerleyen şeylere müdahale edilmiyor ne yazık ki. Zaman ilerledikçe, yüze vuruluyor doğrular ya da yanlışlar. Hem de zaman tarafından, dehşet!

Konuşulan bir çok kelime anlamsızca tavır yapıyor beyin mekanizmasına. Nefes alırken hissediyor insan, geçiyor zaman ve geri gelmiyor yaşanan.

Her şey de olduğu gibi pişmanlığında doğru zamanı ve yanlış zamanı var. Doğru zamanda ki pişmanlık yanlışlığı engellerken, yanlış zamanda ki pişmanlık doğruyu da yanlış yapıyor.

Ah şu kişisel gelişim kitapları ve ah şu kitap severler...

Kendi haline acıyan ve onları bulundukları durumdan kurtarmaya çalışan, binlerce kişisel gelişimini tamamlamamış yazar ağabeyler, ablalar...

Bildiğim tek bir şey var: "Doğru zaman, yanlış zaman kavramına dikkat etmeli insan. Doğru zamanı kollarken, yanlışa transit geçmek. Yanlışı da doğru sanmak... Yanıltmayı en iyi beceren zaman aslında."

Hayatına yanlış insanları aldığın zaman doğru olanla az karşılaşırsın. Doğru senden bağımsızdır o halde. Çevre, arkadaşlık, dostluk, aile ve daha bir sürü etkenin elinde törpü. Seni törpüledikçe törpülüyor da sen yalın ayak koştuğunun farkına bile varmadan, kendinden ne kadar da eminsin!

Sayıklamak, ilerleyememek, koşu bandında debelenirken temiz havayı özlemek...

Münzeviimsi

Ruhu rahat bırakmak,
Kahvenin telvesiyle tokalaşmak,
Kendinden ummadığın plağı pikaba takmak...

Zamanın gerisinde irticacı iç dünya,
Saklanan bir şeyleri, davet eder saygıya.
Fonda ki müzikle dalıyoruz, imkansız hayallere,
İçte ki sesle dönüyoruz, acımasız gerçeğe.

Giden şu araba
Kırmızı desem değil
Ön koltukta oturan
Fiyakalı bir ağabey
Yola bakıyor sorgularca
Kime? Neye?  Belirsiz
Bir abla var yanında
Sorgulamaya isteksiz
Sahile yaklaşınca
Bey ağabey iniyor arabadan
Kapıyı da çarpıyor ablaya hiç bakmadan
Denize yaklaşıyor, martılara bakıyor
Uçuşan varlıklarda kendini seyrediyor.
Kağıt kalem çıkarıyor
Ve yazmaya başlıyor...

"Martılara bakıyorum,
Düşüncelere dalıyorum,
Kıyametim kopuyor,
Denizde beliriyorum"

İnzivaya yakışan yalnızlıktan zevk almak,
Bu bir seçimse eğer, mutluluğu yaşamak,
Kalabalık halini unutturuyor insana,
İnzivaya çekilip kendini kendine anlatsana?

Sen kimsin ne işin var senden büyük dünyada?
İçindeki dünyayı keşfet haydi sandalda,
Denizle konuş sor ona "ne işimiz var burada"?
Karanlığın neden karanlıktan korkuyor? Anlatsın sana.

Kırık bir bardaktan daha iyi durumdasın.
Patlayan çömlek misal, kötü de konumdasın.

Grinin Tonları Karmaşa Konuları

Grinin tonlarına hitabet sanatı,
Gel gör ki kimse umursamıyor anlatanı,
Kendi halinde meczup gülümseyip geçiyor, bir köpeğe bir taş egosunu yüceltiyor,
Görmüyor ki telaşı insan kumkumasında,
Saklıyor savaşını turne safsatasında,
Gelirse 3-5 derviş gönül karmaşasına,
Tek zayıf noktası fikir münakaşasında,
Kıl, tüy her şey memnuniyete bahane,
İnsanoğlu tiyatro sahnesini etti virane,
Sevmenin ses tonunu diyaframla eşleştir,
Gir bak artık, ruhunu bedeninle helalleştir,

Okuyan mı bilir yazan mı bu noktada.
Kibritte ki kıvılcımın cesurluğu ortada,
Yaktığı ağaçtır var oluşunun parçası, 
Dert yanmak garip gelir boşunadır çabası, 

Haydi dolanın evin etrafı dörtgen,
Bulamazsan ibadet olmuyor bunu öğren, 
Acizliği arayıp bulamamaktadır,
Dinlediğini kendince yorumlayamamaktadir.
Sözler hayatın altın parçalarıdır.
Düz yoldaki derinliği görme telaşıdır,
Kıymet bilmeden dert yanarsın bahanen anlaşılamamaktır,
Sabrın sonuna ermeden derdin öngörü yapmaktır,
Dervişi kimse görmedi sabrın sonuna ermedi 
Sağlam adımlarla ilerlemeyi sabretme şartından ki, kimse yediremedi!

Kuşların nazı uçuşunun düzeyi, 
Akıl verirken üstad yukarılarda, düşürmez seviyeyi,
Kimse kendine yetmez, bul kulda ki kinayeyi...
Şikayetin adabını keşfet, bırak bahaneyi...

Karmaşa Savaşı

Tatmayı bilene, lezzetin tanımını yapabilirsin,
Karmaşığı bilene, dolaşıktan bahsedebilirsin,
Kendini okuyanın, derinliği olabilirsin,
Düzine de ki desteyi bulamayabilirsin.

Kim demiş boynun bükük, halin yok, kuytudasın.
Geçimsize anlatma inanmazsa zordasın.
Çözümsüz çırpınış kararlarındasın.
Kim? Neyin nesi, kimin fesi, umursama yolundasın...

Bir dert var ki ne dert çözüme pek bi uzak,
Yakınlarda felaket, kimine göre "bu bi(r)" tuzak,
Hisler olmadığında beynin rotasına bak?
Kendi hali pek gülünç saçları da hafif ak,

Saklama kendinden içsel karmaşanı.
Net ol ki durdurasın içinde savaşanı.
Kelimeler  yol arkadaşı en büyük temaşanın.
Bu bir kavuşma hali içiyle savaşanın.
Tema her zaman bir eksik, fazlası yok senaryo da,
Kim demiş sözüm kesik, en çığırtkanım bu oyunda,
Kafa karışıklığı en büyük besindir bu noktada,
Beslenmeyi bilmek günden güne büyümek,
Sürüklemek peşinden sayfalarca sökük dikmek...
Gökyüzünden habersiz yıldız yakalayalım
Var oluştan bir parça sebepsiz koparalım...

230216

Yine karmaşa üst düzey yönetici

Ve birçok safsata, kontrolsüz ezici

İnsan olmanın ilmine erişememek kahredici

Fayda vermeyen ilimler sansürlü, yok edici

Geri vites ulaştırıyor kimisini dümene

Yavaşça varıyor gideceği hedefe

Kimsesiz hissedince, dolduruyor sürahiyi

Yavaşça zapt ediyor,  yanakta ki inciyi

Durup dalıyor, manik haller hayata

Sabra gerek görmez, heveslenmez sebata

Şiir denince zanneder akrostişten ibaret

İntihara meyilli depresif, sağ taraf der: idare et

Melekler günahsızsa sağ sol neden kavgada?

Sol neden şeytanı dinliyor sorgusuzca?

Sual sormak dogmatizme vurulan bir darbedir

Kafa karma karışık, kir pastır harabedir

Aklının tozunu al, al ki kafan dinlensin

Sordukça toz alınsın, pırıl pırıl hükmetsin

Çamura düşen altın; aklındır yıka onu!

Karmaşan yavaşça tükensin, 

İşte soldakinin sonu…

Birkaç tane soruyla bakış açını genişlet

At gözlüğü yakışmıyor, kelimeleri seyret…

Rehavetli

Heybetli bir  gecenin kahrolan ufkundayız,

Kahrolan bir karanlık perilerimi besler,

Hayrın içinde ki şer ayakta, korkmaktayız,

Sevimsiz geçimsizlik gündüzsüz ilişkiler...

Zamanın gerisinde yaşayanlardanmışım,
Kangallarla bir nevi uğraşanlardanmışım,
Görünmezi fütursuzca sorgulayanlardanmışım,
Geri gelmeyen zamana aldananlardanmışım...

Desturu yok mendeburun eleştirmek haddi imiş,
Sıkılmış hayattan rehaveti saadetliymiş,
Kompleksinin farkına varmaktan korkarmış da
İtirafsa kendinden "olamazmış" o da farkında...

Karmakarışık sürahi, senli benli heybetli,
Her dize ayrı dalga, hepsi ayrı vehametli,
Kış uykulu yaşamla insan aciz saadetli,
Kıymet bilmez destursuz yaşamından haberli...

Ayrı koldan dört dalga, sevimsizlik ufkumuz,
Yeter ki eleştir de, insanoğlu destursuz,
Kaybolmak ile yalnızlık aynı şeymiş sorumsuz,
Kükremeden bir dinle, nefesi bile uğursuz...

Sen radikal söylersin, ben radikal yaşarım.
Lafla oyalanırsın, çaktırmadan koşarım.
İyi, kötü ve yahut yorumsuz yaptıklarım,
Sana göre günahtır, diğerine pek ayıp,
Seyret güneşin doğuşunu, hikmetinle sen besle,
Birlikte doğarsınız, çok istersen hevesle...

Bölüm 1

Bir labirent …

Gidildikçe yazısız, sözsüz taşlardan ibaret. Kuşlar neden yok gökyüzünde? İlerlememeye yemin etmişler diye duydum. Kulağımda  Flunk-Blue Monday, sabahın ilk ışıklarında sahilde nefesimi kontrol etmeye çalışırcasına yürüyorum… Merakım adımlarımı geçiyor, hissediyorum. Derdim ve dermanım ikisi de gökyüzünde… Biliyorum ya yine de bu tür çaresizliği alelade görüyorum.

Ontolojinin ; felsefesini, sosyolojisini, kültür durumunu düşünerek yürüyorum. Ontoloji çok derin, kendine dürüst olan insanlar derinliği daha iyi kavrarlar. Bundandır kavrayamadan dalışım ve orada boğuluşum…

Rastlantısal  bir durum. Sahil kenarında,  bir yaşlı çift konuşmaya oldukça müsait. Birde Sibirya kurdu yanlarında…

Bankta oturuyorlar denizi seyrediyorlar saat 9.00. Yavaşça yaklaştım yanlarına. İnce çizgiler ve yaşam çöküntüsü imza misali suratlarında. Konuşmaya cesaret edemedim. Onlarla konuşup bir şeylerin sebebini sormak küstahça geldi.

Böylesi durumlarda insan olmak yetmezdi. Yaşının ilerlemesi de yetmezdi. Böylesi durumlarda imzaların hakkını vermek gerekirdi. Merakıma yenik düştüm yine de sordum.

“Neden bu kadar boş gökyüzü?”

İkisi birden bana baktı. Köpek huysuzlandı. “hişşş” diyerek köpeğe zararsız olduğumu bildirdiler.

İkisi birden ayağa kalktı. Bana baktı sonra aynı anda tekrar oturdular. Yüzleri denize dönüktü…

Bekledim… Cevap vermeyeceklerdi herhalde.

Az ilerdeki banka oturdum. Dizlerimi karnıma kadar çekip denize daldım. Bu manzarayı ne zaman görsem sigara yakardım. Yine öyle yaptım…

Yanıma yaklaştı bir çocuk. “ Abla bir tane mendil alır mısın?”

Çıkardım cebimdeki bütün bozuklukları bir tane mendil aldım. Çocuk sevinçle simitçiye koştu. İki simit birden almanın heyecanında simitleri yiyordu, neredeyse çiğnemiyordu.

O an bir gölge belirdi önümde…

Bağırarak “Gökyüzünün neden boş olduğunu merak eden sen misin?” dedi.

“E… evet” diyebildim korkmuştum.

Adam söze başladı; “Kaç yaşındasın? Dur söyleme tahmin edeceğim. 25 mi? Düşüncelerin ne?  Sosyalistsin. Dinin ne? Ateistsin. Erkek arkadaşın var mı? Var.” Ve hakkımda daha bir sürü soru ve cevap.

Adam bana cevap hakkı vermeden anlattı beni bana. Alakasız bana. Sonra da bağırarak söylenerek, ilerledi.

“İşte bu yüzden. İşte senin gibi insanlar yüzünden şuanda gökyüzü boş. Lanet olsun! Defolun bu ülkeden. Ne İslam’ı öğretiyorlar, ne edebi ne hayayı. Namussuz kız çocukları, bir koca nesil yetiştiriyorlar. Gökyüzünün boşluğu sizin yüzünüzden! Sizin yüzünüzdennnnn!” diye bağırarak ilerledi.

Ağzımı açacaktım, konuşacaktım, gözlerim yuvalarından çıkacak gibiydi. Skleram kızarmış göz kapaklarım ağırlaşmıştı. Sol tarafımı döndüğümde yaşlı teyze ve amca bana tebessüm edip tekrar denize döndüler yüzlerini.

Sanki bana cevabı aldın mı dercesine….

Sonra bir kuş geldi, sürüsüz yalnız tek başına…

Aggression

Dalga geçiyor müsvedde insanlar,

Bu türün sadece kağıdına hürmetim var.

Kahrolsun vasiyeti nasihatsız murisler!

Varlıkları karınca kadar.

Zanları bilgilerinden büyük,

Zavallılar hicvime rastladılar.

Kalemimin ağırlığı dilim kadar.

Hafife alanlar bilmiyorlar iğne misali batar!

Nihayet…

Kuytu köşelerde duyguya radar…

Sevdanın ömrü işte bu kadar…

3-5 tane konuşan varlık toplamı olmayan.

Kendince "şut" ve "golü" eğlence sayan,

“it” desem hakaret olur vajinismus bayan,

Tavuk daha faydalı ondan yumurtlayan.

Kopasıca dili durmaz dalgalanır,

Tavuk misali boktan medet umar, ondan faydalanır.

Sessiz ya bizim kız!

Geviş getirenlerle daha iyi anlaşır!

Yürek yemişçesine ironiye bağlanır.

İki seven bir sevmez masumca kahırlanır!

Kükrer hiddetinden haline ağlanır,

Kezzap içse olmayan yüreği pahalanır,

Savunduğu görüşler derinliksiz ve seyirde?

Freud'un felsefesi az gelir de,

Kapitalist seks zevkini felsefe sanır.

Satış konusunda umman bilgi varlığı,

Pazarlamacılara taş çıkarır!

Yolu net değil bedeni tek varlığı,

Konuşması da bayağı net, tehlikede sağlığı!

Saklıyormuş kendini evleneceği denyoya,

Uzay'dandır misafir oğlan güvenilmez her toya.

Dalga geçmek olmuş hayat felsefesi,

Ciddiyetsiz bir sürü halinde insan silsilesi,

Baksan yok etrafında candan kimsesi,

Bir beyin ameliyatı, yorulan psikoloji ve insan kümesi...

Git gelme buralara benim horozum yok.

Yaşadığım yer çöplük mü bir etrafına sor,

Sükuneti bilmeyenle inan ki çok zor…

Kor alev tamu zihniyet,

Temiz gönlüme selam et!

Olduğun gibi gel şekline itimadım yok.

Ve yine yeniden zihnini bunalıma sok.

Parayla iyi anlaş, merhametten kork.

Dişi Cins

Gidemezsin tek başına

En modern sensin

Ahlak kuralında, kimsesizsin

Eteğinin boyundan, kaşındaki tüyüne

Sutyeninin renginden, kolundaki künyene 

Evindeki perdeden, çocuğunun ismine

Seyrettiğin tepeden hayaline, bendine

Öz güveninden lafının anlamına

Sokarlar bir kalıba, küfrün temeli sensin

Loji'ler sayısızca sana yoğunlaştı da

Topluma yorulmadı, akademik yayınlar

Kaldı öylece tezler çürütülse de boşa 

Dalgalanmalar, laflar, bacak arasından başlar

Sevgi özel bir şey at onu bir kenara

Saygı da duyulmadın hiçte var olamadın

Arabistan'da örnek canlı gömüldü bebekler

Şimdiki hale şükretmemizi istiyor veletler

Boş laflarının detayı kadının beynindedir

O ince analiz yiğide, yoğurt yedirir

Olmamalı üstünlük mücadeleleri boşa

Taarruzdan çıkında gidilmesin hep hoşa

İki cinsiyet birbirine saygısız

Bir üstünlük mücadelesi ki erkek kaygısız

Hududunun derini yok boşa çırpınır kürekler

Sekste işe yarayan kadına çarpar yürekler

“18 yaşındaydı habip

Babası bir numara hatip

Sevdiği kızın kalçası büyükmüş de sevmiş

İki oğlan bakmış da aşkı da hemen bitmiş

Adamlarda suç yokmuş

Bu kız meğer dar giymiş” 

 (basitçe verdim örnek, gerçekleri yazılmıyor,

hem bitmiyor yazmakla hem de can acıtıyor...)

Meryem Ana'nın vajinasının olmadığını düşünen bir zihniyet

Namusu bacak arası sanır tükürdüğüm tiyniyet

Basite alın beni kadın kadının yanında

Yürekli erkek yok ki eşitlik yok tarzında

Ya üstün tutar kadını ya erkek en işe yaramaz

Gerçekleri zırvalar pirim yapmayan anlamaz

Bu yazı konunun özetinin çeyreğinin çeyreği

Kopuk ipler eldedir elbet görür gerçeği…

İyi geceler millet, saygısız uykunuzda

Kalıba sığdırmayın desem değil umurunuzda

Kükremeyin sel gibi bendiniz aşılacak gibi değil

Okumayan toplumsa cevapsız sorunuzda.

İklim Coğrafyası

Ölçüsü çok kıymetli
Uyan olmaz ne çare
Kan damarda sevimli
Savaş yapmak bahane
İnsan olmak kolay mı?
Konuşmak, tokalaşmak
Sezmek, görmek devrim mi?
Hayvandan fark okumak
Hissi yok zannedersin de
İnsanlar anlaşamaz dersin
Kanırtır illa ki üstünlüğe sevdası
Kayıp gider elinden ömür budalası


Akşam vakti kederli, gece üstün şahane
İlla ırkçılıksa mesele gece gündüzde
Evet!
Üstün olan gecedir
En büyük ırkçı benim
Bununla da kalmam da
Üstünlüğün zaferini eylülleştiririm

Sonbahar, eylül, gece
Nazarlıklı ırkçıkığım derim
Önemserim severim
Sevmekle de kalmam da
Üstün tutmayana gücenirim

Eylül'ün ırkçılığıyla kan dökülmez
Eylül kavga sevmez
Sonbahar'ın üstünlüğüyle kan dökülmez
Sonbahar vahşet sevmez
Gecenin şahikasıyla kan dökülmez
Gece geçimsizliği sevmez

Sonbahar, eylül, gece
Nazarlıklı ırkçıkığım derim
Önemserim severim
Sevmekle de kalmam da
Üstün tutmayana gücenirim...

Uzun lafın kısası, davam hassas ve galip
Sonbahar ülkem, Eylül memleketim, ben nefesine sahip
Gece benim hüznüme beklentisiz talip
Bense kalemden yapılma sessiz sedasız hatip.