Kesit

Buralarda öğrendiğim bir çok bilgi

Beklentimi de arttırıyordu elbet

Doğanın ince işlenmişliği 

Sabrımı yoğuruyordu elbet

Selamete bir takat tahammülü hızlandırıyordu elbet

Kimine göre derin kimineyse kefaret

Annemin ince fikirliliği

Bir sözüyle yetiştiriyordu bedenimi

"Misafire aç mısın denmez sofra kurulur"

Yetiştirir hayat birbirinin aracılığıyla

Bazen anne bazen kardeş bazen baba ve bir komşu

Bazen iç ses bazen kitap gösterir varoluşu

Tekamüle inanmak seyrettirir ruhu

Bedene indirgenen seyirsiz bir nezaket

Güfteye yol açan bir tını da marifet

Kendi adına inan ve sonuna kadar sabret

Kanunsuz işlere bulaş illegallık letafet

Okuyup gördüğün bir çok sayfa da kaygı

Inanç bu yolun en verimli kaynağı

Kuyu derin Yusuf'tan haber alan yok 

meydan da 

Serveti saklı melun Yusuf olmuş ormanda

Kalk gidiyoruz deyince sevgi aşk ince şuur

Keyfe keder bir yaşam alınan tek dal uğur

Sincabı cevizle kandırdın olan oldu

Oyunlarına inanan oyunlarından doydu

Ne diyordu Kafka

"Uyu uyan uyu uyan kepaze bir yaşam"

Kafka'yı anlamaksa aklın göklerine ulaşan

Anlık seyirlerimiz devreder umutlari

Bize kalan oyalamak ince yaratıkları...

Leyl

Gece dediğin şey; negatifin pozitife dönmesi miydi? Tam tersi de olabilir miydi? Lanet olsun! Bu da mı göreceliydi...

Yarasaların konuştuğu vakit, Baykuşlarla çekişebilirim. Neden gece olunca varlıklarını hissettirdiklerini öğrenebilirim. Geceyi bir de onlardan gecelerce dinleyebilirim.

Günlerim karmaşıklaşsa da gecelerim sabittir. Saniyeyle değişen ruhum gece olduğunda stabildir. Varlığıma hayat veren o kudret, muhtemelen ruhumu gece bahşetmiştir.

Erken uyumaya karar verdiğimde sabitliğimden kaçtığımı net şekilde anladım. Kendimi sorguladım. Karmaşanın hapsolduğu bedenimle yaşamanın, dünyadaki görevim olduğunu farkettiğimde... Evet herkesin görevi vardı, bilincim açıktı. Yalpaladım.

Kusursuz bir gündüze değiştiğim kusurlu gecede huzur içindeyimdir. İnsansızlığın verdiği huzur yaşımın olgunlaşmadığını mı gösteriyordu? Oysa kendim olmama izin verilmeyen bu gezegen de sadece gece varolabiliyordum.

Neyse erken uyumalıyım, epey geç oldu.
Varolma savaşımdan kalan yaraları sarmam için gerekli bu aralar. Gece benden mahrum kaldığı için üzülecek, onu sadece ben yalnız bırakmadım. Öyle alelade değil, kendi dertlerimle dertlenip sigara çay yapmadım. Ben onun anlamıyla var oldum da anlam kattım. İlişkimiz böyleydi, sorgulamadım.

Düstura destur

Sürç-i lisanıma bir af talep ediyorum!
Haddim olmayarak yazdım,
Büyüklerimden özür diliyorum!
Cesurca başlamak istediklerimi,
Ezik fikirlerle iade ediyorum...

Korkarım zamanın, kuytu köşesindeyim,
Saygıyı saygısızca kovaladığım erdemdeyim,
Delicesine anlatmaya çırpındığım seferdeyim,
Kimisine yerdeyim, kimisine gökteyim...

Takar oldum pek fazla halden anlamaz seyrimi,
Seyirdekiler tuhaf, seyreden saygısızca derin
Kitap tutsak bırakmaz yakamdan da ayrılmaz,
Sözlerimin arkasına müziği de yerleştir,
Yine de tutmaz anlam, istemeyene
Uğrayıpta yorulmaz...

Kimine boş beleşim,
Kimine sahte ve dertsiz,
Kimine anlamsızım,
Kimine sert ve halsiz,
Kimine hayatın sakar kumarbazı...
Kimine bir tavşanım pek çoğuna tazı...
Kimine dertli tavuk, kimine asosyalim,
Seyrim küçük seferde kabulüm, avareyim...

Kimdim ben?
Bu kalıplar ne zaman var olmaya başladı?
Ne zaman izin verdim kimde telaş başladı?
Sûkunetsiz bir çene seyretmeden başladı...
Karar verdi bir labut hepsini yuvarladı...?

Sahtece başladılar
Pek çok isim taktılar
Kıymeti görmemek için
Durumla oyalandılar
Pireyi deve yaptılar
Hal sahibini konuşturmadılar
İletişemediler
Devam ettikçe etti
Seviyeye ne hacet
Savunmayı bırakıp seyretti
Konuşmaya ne hacet
Oyalanacak yer buldu
Bir köşede soyundu
Gözyaşları özgürce yanaklarında kurudu...

Destur deyin breh!
Üsluba gerek bir kaç törpü
Ağız kulak arası incitmeden bir köprü

Terasta ki küllükten rüzgar alır tozları
Bir kelime incitir, bir kelime kurtarır dostlukları
Anlamsız bir kaç söz kırıntıları
Olmaz artık görünen güven çölünün
Serap artıkları...

Kendimceleştirdiklerim

Sakladık samanı ama gelmedi ki zamanı
Bağda üzüm topladık, baka baka kararmadık
Kurtaramadık nasihatlarla kendimizi
Bok çukurundan bir türlü silemedik izimizi.

Belki dedik belki de horoz erken ötmüştür
Kapalı kapılar ardında gerçeği görmüştür
Atalara söz olmak için kendini feda etmiştir
Belki de bir ittir, cami duvarına gitmiştir.

Düşününce gafile kelam, nafile kelam
Kendi kendimizi yontmak asıl mesele
İnadına tebessüm, inadına dosta düşmana selam
İyilikten marazı getirmemekte mesele.

Senkron uzlaşmacı, hayaller telaşede
Becerebilrsek iyilik bizleri beklemede
Sol gözünden sağ gözüne her şey her an seyirde
Kendini bil diyor bilge kişi, kendini bilme mesele

Selvi boyluya rengi farklı yazmayı yakıştırma
Kendi derdine yoğunlaş başkasıyla karıştırma
Dertler de demokratik değil saygıyı bil bu noktada
Empati güçlü silah, savunanlar ortada.

Bu Hikaye

Gecenin sessizliğini dinlemek
Varoluşun anlamını kavramak
İşte gerçek! 
Kim bilebilir kaç dakika daha yaşayacağını
Ve kim bilebilir soluduğum her nefesin canımı yaktığını...

Korku...
İrade...
Güç...
Sükut...
Nesibe olmanın gerekliliğini
Bu gerekliliğin yerine getirmek üzere olan görevleri
Acıları...
Kıvranışları...
Bu hikayenin sonuna geldik üstadım
Bu hikaye bir daha başlamamak üzere bitti.

Bu müsvedde anlatmalı 
Öz benliği ve dostluk kıvranışının son dakikalarını...

Nefret ettiğim tarçın midemden çıkmak isterken
Tırmanırken mide duvarlarıma
Onun sağlıklı olduğuna inanışım midemde tutmaya yetiyor
Ancak bu kadar...
Bu kadar nefretime tahammülüm ve bu kadar istikrarım

Güvenmiyorum hiçbir canlıya
Bitiyor iletişim kopuyor güven ipleri
Bu hikayenin sonuna geldik üstadım
Bu hikaye bir daha başlamamak üzere bitti.

Yıldıznameye inanmayan kadar gerçeğim
Ve inananın sebepleri kadar sahte
Önüme asfalt dökme engellerden geçeyim
Belki yokluğu için dua eder
Varlığında sendelerim

Kelimeler kifayetli o "-siz" takısına aldanma
Cümlelerle var olur "-siz" takısı anlamda...

İşte böyle üstadım sivri sineğin saz olduğu yerdeyim...

Dedim ya biz bu hikayenin sonuna geldik be üstadım
Bu hikaye bir daha başlamamak üzere bitti.

Sonradan

Düşünceyi karalar duyguya yoğunlaşır
Sonradan anlar

Akla rest çeker kalbe hizmet eder
Sonradan anlar

Uyaklı şiirin ahengine kapılır manayı önemsemez
Sonradan anlar

Kırk tas suyu temizlik zanneder
Sonradan anlar

Tebessümü iyiliğin ilk adımı zanneder
Sonradan anlar

Lokman hekimi deva zanneder
Sonradan anlar

Yaşanacakları yaşar, bir Ahmet Kaya şarkısı çalar
Sonradan anlar

Kahvenin telvesinin adını fal koyar
Sonradan anlar

Ok geriye çekilir en uzak için
Sonradan anlar

Kayıp şehrin anahtarı kelimededir
Sonradan anlar

Geleceğe geçmişle bakamaz
Sorgulanacakları sorgulamaz
İhtiyaç dahilinde yaşayamaz
Alışkanlıklara hizmet eder, kendini korumaz
Huy edinir iyilikten nasip almaz

Sonradan anlamaz
Sonradan sorgulamaz
Sonradan kavrayamaz
Sonradan anlayamaz

Nesibe'li

Karmaşıklığımın letafeti adına!


Ben asık suratlı, kaynana tipli, Gargamel kafalı,
Külkedisinin üvey kardeşi, Pamuk Prensesi öldürmekle görevli avcıyım.

Kırmızı başlıklı kızın ormandaki şarkısı
Keloğlanın olmayan saçı
Saatin bilmem kaçıyım ben.

Bazen kayıplarımın şarkısı
Bazen Beethoven'ın parmaklarıyım ben.

Noel babayı bekleyen çocuğun astığı çorap
Din adamlarının tartıştığı en absürt konuyum ben.

Baharda doğduğu için sevinen kelebek
93 yaşındaki dedenin duasıyım ben.

Lakabın en sansürlüsü
Dalganın en hiddetlisi
Havanın en olmaz olası
Kayıkçının küreği
Karadeniz Kıyıları'yım ben.

15 yaşındaki gencin ilk sigarası
Neşet Ertaş'ın bağlamasıyım ben.

Esnafın sabah saati
Madencinin maaşıyım ben.

Askerlerin tuzağı, hasretlerin en uzağı,
Anlam bütünlüğünün yasağıyım ben.

Sonbaharın şakası, Peribacaları'nın sabrı
Arananların kaybı, Eski Atina'yım ben.

Sansür beyin kıvrımlarımda
Düşünce adına çekilmiş en afillisinden kamu spotuyum ben.

Falın en hilelisinden tarot, el çabukluğunun silsilesiyim ben.

Ali'nin kılıcı, Ömer'in adaleti, Adem'in günahı
Tutulan ilk yeminim ben.

Bağlı olan basiretin kördüğümü
Tek o kişinin bildiği sırrım ben.

Ağlama duvarındaki en günahkar insan
Camideki minberim ben.

Sokrates'in idam ipi
Medusa'nın leş kokan şehriyim ben.

Kardan adamın güney yamacı
Bir topluluğun amacıyım ben.

Sağda duran meleğe sol eliyle müdahale eden
Korkusuz korkağın senaryosuyum ben.
Yeni işin en acemisiyim ben...

Ordan burdan, iyisinden kötüsünden
En karışık olay, en basit problemim ben.

Bodrum katındaki rutubet
Gönüllerde ki selamet
Gepetto'da ki marifet
Karışıklıkta ki kıyametim ben.

Uzatılan laflarda ki çatık kaş, somurtan kalp, tebessümsüz huri, kasırganın filmlerde ki hali, Niagara'nın ihtişamıyım.
Nesibe'yim ben.

Acımasız toplumun en acımasızı,
Güler yüzlülerin en sempatiği,
Samimiyetin şerbeti,
Sahteliğin tahammülsüzüyüm ben.

Ben Gökyüzüyüm 1

Susmayı becermek
Dile hükmetmek
Açığa çıkacak bir çok şeyi içine tekrar tekrar gömmek...

Gökyüzüne benzetirim hep kendimi, uzun yıllardan beri
Onun kadar net ve onun kadar karmaşık
Kayıp bir kaç kelimem bulutla açığa çıkar
Yağmur olur dökülür
Kimisi rahmet der, dinler kelimelerimi
Kimisi şemsiye açar
Kimisi de farkettirmeden doldurur bir şişeye
Sonradan açığa çıkar

"Her şey insan içindir" derdi süt annem
Yanılıyorsun diyemezdim
Büyükler yanılmazdı
İnsana dair birçok şey hayvana da dairdi
Süt annem, anlamazdı...

Kaydırağa binen bir köpek görmüştüm
Görevlilerin haberi yoktu
Bu da insan içindi
Köpek insan değildi

Liseli bir kaç genç küçük dağları yaratmanın gururunu yaşıyor
Az ilerde bir bakkal
Siftah yapmaya çalışıyor
Ekmek alan bir adam gazeteleri inceliyor
Dünyaları bu sokak
Farkındalık zahmetli
Var olan hep kıymetli...

Telaşa saygılı olmayı öğreniyorum
Yıldızlarla oyalanıyor
Mavi'mden taviz vermiyorum
Birazda yaşlanınca
Bulutları kovuyor
Yağmura tüm gücümle engel oluyorum

Şimdi,
Rahmete sevinç kalmayacak
Şemsiyeler bir daha asla açılmayacak
Doldurulan boş şişeler hepten yosun tutacak
İnsanlar arınmayacak
Gökyüzü ağlamayacak...

Demiş Birisi...

Yaprak dökümü dedi birisi...

İnsan yolculuğuna bir sperm ve yumurtayla başlıyor, bir fidan misali. Sonra doğuyor, büyüyor ve gelişiyor. Sonra ne mi oluyor? Dallanıyor, budaklanıyor....

Ara ara budanıyor, meyve vermesi için acılar onunla olmak zorunda bilmiyor. Acılar olmadan meyve verilmiyor ve insanın iç kıyameti başlıyor...

İnsan işte o zaman insan oluyor. Dallarda ki yapraklar her rüzgarda savruluyor. Gökyüzü ağladıkça yeşeriyor ama yine de mevsiminde sonbaharın sararıyor, dökülüyor.

İnsan insan oluyor. Sabrıyla, kehanetiyle, varoluşuyla, mevsimiyle, acısıyla, umuduyla, sevgisiyle, yle, yle, yle,..

Sorgusuzca ilerleyen şeylere müdahale edilmiyor ne yazık ki. Zaman ilerledikçe, yüze vuruluyor doğrular ya da yanlışlar. Hem de zaman tarafından, dehşet!

Konuşulan bir çok kelime anlamsızca tavır yapıyor beyin mekanizmasına. Nefes alırken hissediyor insan, geçiyor zaman ve geri gelmiyor yaşanan.

Her şey de olduğu gibi pişmanlığında doğru zamanı ve yanlış zamanı var. Doğru zamanda ki pişmanlık yanlışlığı engellerken, yanlış zamanda ki pişmanlık doğruyu da yanlış yapıyor.

Ah şu kişisel gelişim kitapları ve ah şu kitap severler...

Kendi haline acıyan ve onları bulundukları durumdan kurtarmaya çalışan, binlerce kişisel gelişimini tamamlamamış yazar ağabeyler, ablalar...

Bildiğim tek bir şey var: "Doğru zaman, yanlış zaman kavramına dikkat etmeli insan. Doğru zamanı kollarken, yanlışa transit geçmek. Yanlışı da doğru sanmak... Yanıltmayı en iyi beceren zaman aslında."

Hayatına yanlış insanları aldığın zaman doğru olanla az karşılaşırsın. Doğru senden bağımsızdır o halde. Çevre, arkadaşlık, dostluk, aile ve daha bir sürü etkenin elinde törpü. Seni törpüledikçe törpülüyor da sen yalın ayak koştuğunun farkına bile varmadan, kendinden ne kadar da eminsin!

Sayıklamak, ilerleyememek, koşu bandında debelenirken temiz havayı özlemek...

Münzeviimsi

Ruhu rahat bırakmak,
Kahvenin telvesiyle tokalaşmak,
Kendinden ummadığın plağı pikaba takmak...

Zamanın gerisinde irticacı iç dünya,
Saklanan bir şeyleri, davet eder saygıya.
Fonda ki müzikle dalıyoruz, imkansız hayallere,
İçte ki sesle dönüyoruz, acımasız gerçeğe.

Giden şu araba
Kırmızı desem değil
Ön koltukta oturan
Fiyakalı bir ağabey
Yola bakıyor sorgularca
Kime? Neye?  Belirsiz
Bir abla var yanında
Sorgulamaya isteksiz
Sahile yaklaşınca
Bey ağabey iniyor arabadan
Kapıyı da çarpıyor ablaya hiç bakmadan
Denize yaklaşıyor, martılara bakıyor
Uçuşan varlıklarda kendini seyrediyor.
Kağıt kalem çıkarıyor
Ve yazmaya başlıyor...

"Martılara bakıyorum,
Düşüncelere dalıyorum,
Kıyametim kopuyor,
Denizde beliriyorum"

İnzivaya yakışan yalnızlıktan zevk almak,
Bu bir seçimse eğer, mutluluğu yaşamak,
Kalabalık halini unutturuyor insana,
İnzivaya çekilip kendini kendine anlatsana?

Sen kimsin ne işin var senden büyük dünyada?
İçindeki dünyayı keşfet haydi sandalda,
Denizle konuş sor ona "ne işimiz var burada"?
Karanlığın neden karanlıktan korkuyor? Anlatsın sana.

Kırık bir bardaktan daha iyi durumdasın.
Patlayan çömlek misal, kötü de konumdasın.

Grinin Tonları Karmaşa Konuları

Grinin tonlarına hitabet sanatı,
Gel gör ki kimse umursamıyor anlatanı,
Kendi halinde meczup gülümseyip geçiyor, bir köpeğe bir taş egosunu yüceltiyor,
Görmüyor ki telaşı insan kumkumasında,
Saklıyor savaşını turne safsatasında,
Gelirse 3-5 derviş gönül karmaşasına,
Tek zayıf noktası fikir münakaşasında,
Kıl, tüy her şey memnuniyete bahane,
İnsanoğlu tiyatro sahnesini etti virane,
Sevmenin ses tonunu diyaframla eşleştir,
Gir bak artık, ruhunu bedeninle helalleştir,

Okuyan mı bilir yazan mı bu noktada.
Kibritte ki kıvılcımın cesurluğu ortada,
Yaktığı ağaçtır var oluşunun parçası, 
Dert yanmak garip gelir boşunadır çabası, 

Haydi dolanın evin etrafı dörtgen,
Bulamazsan ibadet olmuyor bunu öğren, 
Acizliği arayıp bulamamaktadır,
Dinlediğini kendince yorumlayamamaktadir.
Sözler hayatın altın parçalarıdır.
Düz yoldaki derinliği görme telaşıdır,
Kıymet bilmeden dert yanarsın bahanen anlaşılamamaktır,
Sabrın sonuna ermeden derdin öngörü yapmaktır,
Dervişi kimse görmedi sabrın sonuna ermedi 
Sağlam adımlarla ilerlemeyi sabretme şartından ki, kimse yediremedi!

Kuşların nazı uçuşunun düzeyi, 
Akıl verirken üstad yukarılarda, düşürmez seviyeyi,
Kimse kendine yetmez, bul kulda ki kinayeyi...
Şikayetin adabını keşfet, bırak bahaneyi...