Bir keresinde mutfak lavabosu tıkanmıştı. Kirli suyun dolu olduğu lavaboyu elimle açmam icabetmişti. Içinde bardak kırıldığını bilmeden daldırdım elimi ve cam parçalarından biri parmağımı kesti.
O günden beri uzak duruyorum içinde kırık olan herşeyden.
Kalbi kırık olan insan dışardan belli olmaz. Bizim tıkalı lavabo gibi. Lavaboda su duru olsa fark edilirdi. Insanda duru olsa da pek imkânı yok farketmenin.
Ve farketmediğin o kırıklardan birine denk gelirsen keseceği sadece parmağın olmaz. Gönlünün insani taraflarını da keser atar...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder