Muhallebili Kek

Hiçbir duyguyu ortalarda yaşayamamanın azabı içindeydi. 

Ortalama bir çocuktu ve ortalama bir öğrenci, bi ara ortalama bi serseri ve sonra ortalama bir kadın oldu.

Ama duyguları hep en'deydi.

Ve kendi fırçasını yedi, 

İnsan içine girdikçe, 

İçindeki psikologdan.

Dengenin önemini kavramak için hayatın ona sunduklarını ve sunmadıklarını görecek zaman olmadı hiç. 

Anlık değişen ve saniyenin saniyeyi tutmadığı bi hayat... 

Kendinden kilometrelerce kaçmanın verdiği heyecan, kendiyle buluşmaya geciktiriyor insanı. 

Kendinden milim milim uzaklaşmanın verdiği yok oluş, kendiyle yüzleşmeye korkutuyor insanı. 

Şair olsa iddialı olurdu bu kişilik karmaşasının muhallebili keki. 

O yüzden;

Bahsi geçen yazıdaki kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünüymüştür.

Diyebiliriz belki... 

Bi' şeyler

Laf kalabalığı yapıp insanlara kendini acındırmadığın için çok memnun ve mutlusun zannedilmesi,

Sadece şükretmeyi ve sabretmeyi bildiğin için salak zannedilmen...

Cuma günlerinde, kandillerde din paylaşımları yapıp coşmadığın için herkesten islam dersi alma sorunun...

Sabırsız ve şükürsüz acıtasyonla geçirdiği hayatıyla sana ders verme hadsizliğini yapana gerçekleri söylediğin için saygısız zannedilmen...

Bi' şeyler, bi' şeyler... 

Şans

Yanında olduklarıma şans getiririm kendimin yanında olmayı bi türlü beceremedim... 

Bakire Anne

Ölümü bekleyen

Kan işeyen

Ağız yarası mağduru

Nefes almayı beceremeyen

Ve nihayetinde kan sıçan bir adamın 

Ne olduğu bilinmeyen bir tarafından ilham alarak yazıyorum.

Sonunda bebek oldu.

Bebek arabasından sedyeye

83 yaşında mamaya başladı

Altını birinin değiştirmesi gerekiyor

Birilerinin ilaç ve mama vermesi gerekiyor

Birinin yatak yarasını sarması gerekiyor

Birinin sedye kenarından elini alıp sıcak ve güven dolu bir el vermesi gerekiyor.

Hayattan koparken sıcak ve güven dolu bir ele sıkı sıkı tutunmak istiyor... 

"Kaç yaşına gelirsen gel bebek doğuyor bebek ölüyorsun"

Seneler önce 7 yaşımdayken, babannemi evden kovduğumda babam söylemişti bunu. 

Bana ilgi göstererek, şefkatle dokunarak verdiği bu ilk ve son öğüdü hiç unutmadım.

Ve bu merhametimi perçinledi. 

83 yaşında hiç şefkati tanımamış bi adama annelik yaptım. Annesi oldum toplumun kabullendiği vasfımla bakireyken.

Ve nihayetinde

83 yaşında maceradan maceraya koşan bir adamın acizliğinde, kainatın merhametsizliğini buldum... 

Bak Şimdi :)

İnsanoğlu bahane üretme konusunda yetenekli olduğu sürece - ki öyle, "yaparım, ederim, asarım, keserim" demeye devam edecektir.

-Ben hallederim ya saçmalama

-Tamam gel hallet o zaman! 

-Ya bu gün biliyosun bıdı bıdı bıdı 

Esti Yine

Suçlu ailedir. Hata yapan toplumda kaos çıkaran tecavüzcü, pedofili, sosyopat, psikopat bir çok insanın böyle olmasında suçlu ailedir.
Çocuğa eğitim öğretim uygulanıyor ya aile?
Çocuk 5 saatini geçirdiği okuldan eve gittiğinde kalıcı oluyor mu sizce?
Sosyal bir hayvan olan insan temel ihtiyaçlarına gömülüp aslolanı unuttuğunda ve daha da acısı hatırlatıcısı olmadığında kaos kaçınılmaz oluyor
Şimdi durup izleyelim kaçırılan öldürülen çocuklar ve kadınlar var
Alınan önlem?
Belki ağır işleyen bir sistem ben iyimserlikten yanayım
Fakat ağır işleyen sistemde hızlı suç oranlarında artış oluyorsa o sistemde ıslahat gerekli durumlarda inkılap şart değil mi?
Bir kişinin ölümü konu ne olursa olsun hak değildir
Eğitim süreklidir
Durup baktığınızda sürekliliğe adaptasyon -hem evrimde de böyledir bu- kolaylaştırır.
İnsanlardaki id duygusuna bir terbiyeci bulunmazsa ve yahut bununla ilgili bir girişim olmazsa o zaman sıkıntılar buyur ve canileşmenin sonunun olmadığını medyayla kişilerle gözler önüne serer...

ÇIKAR PEŞİNDE YALAKALAR

Çaya felsefe falan, 

Edebiyat paramparça tabii.
Dedikoducularla uğraş ve kişisel mantıksız telaş
Manipüle duygular stagflasyonel olgular
Kavgalar tartışmalar aynı dilde anlaşamamalar
Falanlar filanlar bir sürü olaylar
Derinlerdeki kafayla yüzeydeki kafa
Çıkarının peşinde yalakalar...

Neso'lu

Doğduğumda çatık kaşlı bi bebekmişim.
Annemden sütü, memesini çekiştirerek içmişim.
Tanrı bana bu özelliği anne karnında bahşetmiş, değişmeyeceğini bilerek beni topluma salıvermiş.

Ani tepkili, biraz öfkeli, sinir katsayısı yüksek bu ferdin
Değişmesini beklemek acemilik
Bu bir maharet değil elbet
Yerilecek bir durum da değil

Kimse 4 4 lük değil.
Kimse kimseye katlanmak zorundada değil.
Uyum içinde yaşamak için farklılıklarımızı kabullenmekle başlayabiliriz elbet
Tavizce sukunet sözlerimi sayfana kaydet.

Tesellim miras kendime, kendimden metnime
Söz benim, ses benim iştirakım ben gibilerden bendime
Temiz kapalı bir ortam dışlanmıyor hiçkimse
Ben divane dervişlerden olmadım, yine de bir yoldayım
Yolun adı "herkessiz hiçkimse"

Düello zannetmişler yaşamı
Baz almışlar kırık notu her seferinde
Kriterin "ben" olması mümkün, "ben"de hiçlik kriter
Tek başına bir kimseyim düşünmek yok seyrimde
Konuşurken tökezler, yürürken kekemeyim
Umrumda değil çoğu şey umrunuzu kaybetmeyin.

istismarcı kadınlar

Ben çok kötü bi kadınla tanıştım

Ben çok kötü bi kalp tanıdım

Ben ağzından salya gibi akan beddualarıyla tanıdım

Ben dişleri eksik olan o kadını unutmadım

Daha kötüsü de vardı tabii

Daha çekilmezi

O kadının salyasına sahip çıkan diğer kadın

O kötüleştikçe salyasını silen

O ısırdıkça pansuman yapanları def eden

Isırana sarılan

Isırana salyasızken, dişsizken av getiren

Yaban hayatının yüz karaları

Politikacıların halkı piyon yaptığı gibi

Evlatlarını piyon yapan kadınlar

İşte onlar

Tehlikenin can kardeşi

İyi niyetin altındaki kepazeler

Hepsi ayet paylaşan din istismarcıları

Hepsi kuran öğrenmeye çalışan

İyi niyet budalası

Aidiyet

 Ait olmadığım bir yerde ait olduklarımla beraberim

Gün ışığı gürültülü vuruyor yüzüme

Ve bir akşam sessizliğinde

Fırtına çıkıyor bedenimde…

Ait olmadığım bir yerdeyim.

Bedenimde.

Sakinliğe meydan okuyan

Ama sakinliğe hayran

Karmaşadan nefret eden ama karmaşık

Ben benim senden sonra yine

Sen bensin benden sonra yine

Sonra?

Ruhum 2 saniye sonrasını “sonra” olarak adlandırıyor

Bedenimse önce…

Ait olmadığım bir yerde aidiyet duygum gelişmiş

Kendimi bilmeden ölmekten korkuyorum

Ruh bedenden geçmiş

Beden ruhta delirmiş…

Sarmıyorum

Darlıyorum

Korkuyorum

İnatla parlıyorum...

Birisi ve Dünyası

Kimse kimsenin hiçbir şeyi değil

Kimse kimsenin her şeyi…

Kıt kanaat geçinen biriydi kendince

Kıt kanaat yaşardı kaybolurken

Tek zenginliği düşünceleriydi

Fazla düşünme eğilimi

Ona da overthing tanısı koydu kendince

Bir psikologla görüşmeye başladı

Haftalık 50 lira

Adam onu anlıyordu, dosttu

Haftalık 50 lira

Sigara içiyordu günlük 14 lira

Sigara onu anlıyordu, günlük 14 lira

Karşılıksız yaşamanın karşılığını alamazdı

3 gün üstüste 8 saat, ölse uyuyamazdı…

Hep birine benzetilir kimseye benzemezdi

Tutup çekse kendini, kendine getiremezdi

Bir babası vardı mevsimlik göçü olan

Bir babası vardı naifliği olmayan

Tezgah kelimesine takılmıştı bir zaman

Düzenbazların anladığıyla bulaşıkçıların anladığı

İkisini de aynı şey sanıyordu bir zaman

Aynı şey olmadı, nefes aldıkça anladı

Sorgulamayı bıraktı…

Derken bırakmamıştı

Sorgularla var olduğunu anladı

Derken kayboldu

Kaybettiğini sandığı saplantıda

Kalbi kırıktı herkes gibi

Ne yapacağını bilmiyordu herkes gibi

Ne! Herkes gibi mi?

Herkes biliyordu ne yapacağını görünürde

Acaba kendisi de biliyor muydu görünürde?

Hayal mayal kurardı, sonra geri kaçardı

Kabus mabus gelirdi

Ve asla gitmezdi…

Kavramları karışık az biraz çapraşık

Bir dünyası vardı ama hiç oluşmamış

Oluşturmaya çalışırken ipleri koparmış

Dışarıdan bakınca yoldan çıkmış.

Evet o!

Dünyası bu!

Yoldan çıkmışların dünyası...