Farkındalık1

Gitmeden önce değerini bilmeli insan, 

Yok olmadan önce hayatına kattıklarını anlamalı... 

Gitmeden önce derken;

Basitleşmiş bir aşk ya da toksik insan ilişkileri değil mesele. 

Mesele; anlam arayışı içindeyken anlamını bulmalı

Anlamına yüklenerek, manaya meraklanmalı. 

İlham perilerim saçma sapan yerde üşüştüler yine tepeme! 

Mesele neymiş? 

Neymiş mesele?

"Anlam arayışına yoğunlaştığın hayatta manayı kaçırma" imiş

Meseleye bakış açımı açtıkça açtı bu periler!

Şöylelemesine geniş bir alan bahşettiler,

Sıkıldı içim, daraldı ruhum,

Gidin başımdan! Demek istedim... 

Bu hayat sadece benim mi? 

Gidin başımdan! 

Sizler benim farkındalığımı o kadar geliştirdiniz ki... 

Tertemiz, farkındalıksız, ruhsuz bireylerin arasında böyle nasıl yaşayacağım?

"Topluma uyum sağla" normlar, bişeyler... 

Ben böyle kendimle nasıl başa çıkacağım? 

Herşeyi biliyorum ve herşeyi hissediyorum... 

Var olma dürtüm, anlam arayışım ve bu dokuz müzler.

Beni aldılar ellerine,

Ordan oraya, burdan buraya

Masa tenisi şeysi.

Yazıklar olsun bana!

Çok anlamlı bir hayata direniyorum.

Ve iyi ki varım ben!

Bu kadar farkındalığa rağmen, 

Bu toplumla beraber hala yaşıyorum... 

Ait Değilim

Ne ordayım ne burda

Ne şairim ne yazar

Ne okurum ne cahil

Ne bilirim ne bilmem

Bir şeylere emek verir

Hiç bir zaman "tam oldum" demem

Kırık bir sandalyeyi sabit tutan kağıt parçası

Ya da bardağı taşıran son damla olabilirim

İsteyeni alıp burdan Mars'a götürebilirim

Bazen gevezelik yapar, bazen de bilgilerimi paylaşabilirim

Ben buyum. 

Ben hiç bir yere, zamana ya da ideolojiye ait değilim

Kahve içerken dert dinleyebilir

Kaydadeğer birilerine kulak asmayabilirim

Kendi dinamiğini hiç bir şeye ait olmamak üzere kuran biriyim

Hiç bir yere ait değilim

Hiç bir zamana kanıt değilim

Hiç bir şeyim ben

Aynı zamanda her şey. 

Ait olmama duygumu coşturan, herşey olduğuma dair inancım. 

Her şey olduğum için hiç bir şey olamam. 

Hiç bir yere ait olmadığım için kimsenin her şeyi olamam. 

Anne karnında kulağıma işlenen kurana saygısızlık yapmadığım gibi

Yoga eğitimlerine heveslenirim. 

Kardan adam yapmaya heyecanlandığım gibi

Lao Tzu okurken "yola" saygı duyabilirim. 

Her şeyden biraz varım

Hiç bir şeyden tam yokum. 

Kararlarım kesindir. 

Gevezeliğine de konuşurum. 

Kalıplaşamam. 

Kalıba sokulmaya dayanamam. 

Panik atak gelir. 

Parça almayı severim, parçalanamam. 

Kendimle bütünlerim, "yol" gelir. 

SESSİZ KALIYORUM

Sessiz kalıyorum.

Çünkü;

Benim hakkımdaki fikirlerin tamamen senin düşüncelerin ve bu konu beni ilgilendirmiyor. 

Çünkü;

Ne olduğuma senin kara vermen beni etkilemiyor, burnumun dikiyle aram iyi. 

Çünkü;

Gidebildiğim kadarını giderim gidemediğim yerde kalırım. Bu benimle ilgili. 

Çünkü;

Sen beni övdün diye şahlanmadım. Ya da beni yerdin diye kaybetmedim.

Gibi bir şeyler karaladım yine gün ortasında. İlham perilerim uykuda. Mantık çerçevem isyanda.

Kurduğum cümlelerdeki "sen" kişisi tekil değil. "siz" de olabilirdi. "sen" demeyi tercih ettim. 

Sen bana bakma. 

Kendine bakmak konulu meşguliyetini de azaltma.

Kendini öv artık ya da yen kendini bir çırpıda. Övgülerle yendim zannedip, yergilerle kaybettim sanma. 

Dediğim gibi. 

Birilerinin dedikleri,birileriyle ilgili. 

Dişliler ve dişleri

Çoğu insana gerek doğası gereği gerekse öğretilen, canı yandığında yakmaktı.

Anneme o kadar kızıyorum ki...

Bize canımız yandığında susmayı ve zarar vermemeyi öğretti.

Bu canilerin o kadar işine geldi ki.

Ses çıkarmamayı meşrulaştırıp İsa örneğiyle devam ettiler. "Bi yanağına vururlarsa diğerini çevir." 

Çünkü tetikte olma ki biz yaşayalım sen var olmadan öl ya da ayağımıza takılmadan yaşa. "Az ötede oyna" 

Dişini gösteren kazanır ağzını kapat otur. Ağzını açarsan üste çıkar rezil ederiz!

Tam ağzını açmaya yeltenirsin - öyle yetiştirilmemişsin ya- dişlerini göstere göstere rezil ederler ki birdaha yapmayasın. 

Sonra yakıştırmalar, aşağılamalar, arkalarında olan dişlilerin koltuğuna sığınmalarla yok ederler. 

Yok olursun. 

Dişini göstermek eğitim gerektirir ve bu eğitimi ebeveyniniz vermediyse hep susmayı öğrettiyse işte o zaman kalitesiz yaşamın başrol oyuncusu olursunuz. 

Vahşi yaşam gibi biraz, canice biraz da...

İyilik mesajları kuşlar kelebekler böcekler.

Eee?

Bu kadar işte

Sabbah gibi biraz da.

İyilik mesajlarıyla uyuşturup istedikleri gibi şekillendirmek isterler. 

Kötülüğe iyilik er kişinin karı... 

Bla bla bla... 

Çok üzgünüm ama öyle değil işte...

Küçüksün

"Ben küçükken..." 

Sanki artık çok farklı gibi, 

Cümlelere bu şekilde başladıkça kendimi garipserim hep.

Ben küçükken şuna ağlardım mesela... 

Ben şimdide farklı olaylara aynı hisleri yaşattıkça üzülüp ağlıyorum yine.

Bir de doğduğun coğrafyanın kaderini yönlendirmesi, alınganlıklarını, korkularını, sevinçlerini, hüzünlerini yani hissedilen bir çok şeyi farklı formlarda farklı tavırlarda yine aynı yaşatıyor zaten.

Sen hep küçüksün ama saf değilsin. 

Sen hep küçüktün yönlendirilemiyorsun kolay kolay belki de sadece. 

Algıların daha çeşitli isteklerin daha durgun.

Sen hep küçüksün, fiziksel olarak büyürsün biyolojik olarak büyürsün, psikolojik dayanıklılığın artar. 

Üzülürsün de kolay kolay ağlayamazsın mesela... 

Bir de minik ciğerine sigaranın zehirleri değmemiştir mesela.

Sen hep küçüksün. 

Hayal dünyan çizdiğin evlerdeki lambanın dışardan görünmediğini ve birde perde çizmen gerektiğini emreder mesela. İlham perilerini birikimlerinle yönlendirebilmek seni var eder mesela.

Hatırlamak?

Unuttuğum çok şey var

Hatırlamam gerek!

Kafamı yorduğum şeyler uzun zamandır farklı

Farkında olmam için hatırlamam gerek

İyi niyeti suistimal edenleri unutmamam gerek.

Unuttuğum şeyleri hatırlamam gerek. 

İyi niyete gömüldük

Hırslar tatlı geldi

Kötülerin çamurunda

Ayaklarımız bataklık muamelesi gördü

Sonra mı? 

Havva-Adem meselesinden dem vurup

Çamura batarken itaat ettik. 

Kendimize küstük

Barışmamız yersiz zamana denk geldi

Hatırlamamız gerekenler 

Unutamadıklarımıza yenildi. 

Tuhaf bir karanlıkta

Mum bile yakmayanlara

Parafin olduk

Eğlendiler... 

Boğuşurken unuttuklarımızla

Hatırlatmak yerine

Aklımıza girmeyi yeğlediler

Hal böyle oldu, olunca kayboldu çoğu şey

Birden birileri hayatlarımıza oldular

Vasıfsız bir bey... 

Ya da hanım edasıyla

Emirler ve yasaklar getirdiler

Çamurlarını unuttular

Hatırlatmadılar birliği

Unuttular beraberliği... 

Çok fazla unutulan var

Hatırlamak gerek 

Çok fazla yorulan var

Durdurmak gerek

Çok fazla hatır var

Gönül koymak gerek... 

Telaştayken

Bi anda

Bi kalabalıkta

Telaş içindeyken

Duyduğun bir müzikle umut doluyorsun

Sonra bir insan gülümsemesine rastlıyor

Umudunu ikiye katlıyorsun

Müzik, çocukken izlediğin çizgi film sabahlarına götürürken

Bir gülümseme telaşını unutturuyor...

Annenin yaptığı sıcak çorbayla

Okul öğle arası eve gelişlerin

Ve pekmez ekmek yiyişlerin...

Gibi gibi... 

İnsan ufacık şeye mutlu olup

Ufacık şeyden sinir küpü oluyor

Telaştayken! 

Telaş, insanların psikolojik problemlerinin hatsafha da olduğu dönemde 

İnsanlıktan çıkaran bir durum

Ya da dediğim gibi

Bir gülümsemeyle

İnsan olduğunu hatırlatan bir durum

İnsan, insanlık, eylemler, kokular, müzikler

En iyi hatırlatıcılar

Ve daha neler neler...

Pislikler

Lafla korkutur çatal dilli bir nine

Kim kimle? Neden? Nasıl? sorular onun neyine?

Kitap bilmez, cahilliği kulaktan dolmadır

Kuklalar diyarında başrol oynamalıdır.

Karakter analizi yapar kendince bir lafbaz

Dediği yalan yanlış, lafbazlıkta sihirbaz 

Tarif etse birisi, kalın kafalı anlamaz

Suç atar laf kalabalığıyla aşağılık düzenbaz

Kum gibi kalabalıklar evleri hep döşeme

Ayrışırlar elbette, sahtekarlar köşede

Turp gibi delikanlılar hapsedilmiş delikli şişede

Kimi zaman yakınırlar tuzluk etkisiyle modelli bir şişede

Kılık kıyafetten, görgüden, bilgiden, üslup ve edinimden akıyor cahillik

Kol kırılır yen içinde kalmaz ki birilerine yenilik 

Yenilmişlik uzun sürmeli demogoji tek süreklilik 

Bir sürü laf cambazı hane içi kibirlilik

Boşversen dolu verir cehaletle savaşı olana

Koyversen son verir doğruyu konuşana

İbretlik olana kadar itibar mağduru sefiller

Hugo'nun haberi yok tahammülsüz pislikler. 

Delirdi

Kuklalar oynuyor

Gepetto yok

Karabasanlar geliyor

Psikolog yok

Dayanaksız bilgiler kum gibi dağılıyor

Bilir kişi yok...

Yok işte istenenler

Verilmiyor beklenenler

Tuhaf bir his içinde

Yalap şap yapılanlar

Duygusal zekaya yüklenip

Empatilerce kusanlar

Bir şey eksik insanda

Kendisinden başka herşey var

Eksikliği neye yorarsa

Onda kayboluyor insan

Ses çıkarmasınaysa yetmiyor hiç bir lisan

Uçsuz bucaksız yürüsem

Özlediğimle övünsem

Rüyalarım gerçek olduğunda

Gerçeklikle delirsem

Birşey kopmasa benden

Kopup gitmese bilsem

Üç yıldır verdiğim ayarla

Kendi kendimle delirsem

Duygusallaştıkça dönüşlülük zamirine yüklenesim var

Duygusallaştıkça kendime kendimi bildiresim var

Sevdiğim herkesle tuhaf uyum içinde

Uysallaştıkça uyum sağlayasım var

Sevginin uysallaştırdığı bir bedende delirdim

Sevgisizliği öfkemle yenemedim

Nefretim uzun sürmedi kin tutmaya üşendim

Empatilendim kendime

Kendi kendime empatilendim

Kimsenin bilmediği sempatimi affettim

Affettikçe delirdim

Sempatimde gizlendim

Çoğu zaman tebrikten çok teşhisle kendime geldim

Gelmez olaydım ki tebriklere teşhisler erişemedi

Erişilmeyen bendim, kilometrelerce delirdi

Karma Yine

Öğretilenlere sıkı sıkıya bağlılık?

Öğrenmeye çok içten duyarlılık?

Karmaşanın ortasında, 

Düzen telaşı. 

Karalama defterine, 

A4 sarhoşluğu,

Harita metotta olur farketmez.

Tutmayacak nasılsa (!) 

Kuyunun dibinden

Oturma odası düzeni

Düşünülmeyecek nasılsa...

Dervişin sükutundan anlamayan kelamından anlamaz derler

Derviş meditasyondayken çaçaron oluyor ruhuna, kimse bilmez

Takip etmeden kendini

Bir adım ötesini bilmeden

Kördüğüm olaylara dahil olanlar

Dizilerdeki psikologlarla

Kendine teşhis koyanlar

Kendine acımaktan acınası olanlar

Biraz ruhsuz kimseler, düzen aşığı hastalar

Kusulası bir toplum

Bayık gözlü birsürü mahkum... 

Kaybolan yılların yitirilişini görmeyenler

Ve yitirdiğini farkedip, 

Sadece bekleyenler... 

Hayattan ağzı yanan, ölüme susayanlar

Çay, sigara, Müslüm'le dertlenip pusanlar

Kendi ruhuna aneroksikçe hiç durmadan kusanlar

Karmaşanın düzenini bir umutla soranlar... 

Şöför Musa (anonim)

Duraktaydı şöför Musa

Model eski çürük kasa

Oturmuştu arabaya

Yeni gelmiştim oraya

Baktım ki araba orda

Dedim nasıl gider yolda?

Civatalar dökük saçık

Kilit bozuk, camlar açık

Tekerlerin tırtırı yok

Binmeyeyim araba çok

Dedim ama yine de bindim

Şöförün yanına girdim

Korkuyla çıktık yola

Bi de baktım sağa sola

Eyvah! Sonumuz hayrola.

.

Kontak açar kontak kapar

Direksiyon yalpa yapar

Trafiğe dikkat etmez

İçki içmiş yavaş gitmez

.

Sonra bir direğe çarptık

Canımızı zor kurtardık

Nasıl almış ehliyeti

Şöförlük değil niyeti

Bu şöförde akıl yokmuş

Kim bindiyse ondan bıkmış