Bir “uzman” konuşuyor, altına da klasik cümle: “Bunu izle.”
İzliyoruz. Çok mantıklı. Çok doğru. Hayat değiştirir gibi!
Sonra videoyu atan kişiye bakıyorsun… Aynı hayat, aynı alışkanlıklar, aynı hikâye.
Bir de şu var; kimsenin ne yaşadığını tam olarak bilmiyorsun.
Belki o insanın zamanı henüz gelmedi, belki içinden geçiyor ama dışarıdan görünmüyor.
O yüzden bazen insanın ihtiyacı olan şey akıl değil, sadece anlaşılmak.
Ama nedense dertleşmek yerine hemen çözüm sunmaya, akıl vermeye geçiyoruz.
Bunuda çağa uyarak reels atarak yapıyoruz.
Galiba yeni çağın tavsiye şekli bu:
Kendin yapmadan, yapan birinin videosunu göndermek.
Ama şöyle bir şey var, izlemekle yaşamak arasında küçük bir fark var.
Biri “bilmek”, diğeri gerçekten “anlamak”.
O yüzden bana video değil, hikâye lazım.
Kendi cümlen, kendi hatan, kendi deneyimin.
Çünkü en iyi tavsiye hâlâ aynı yerden çıkıyor:
Gerçekten yaşamış, dertleşmeyi anlamayı bilen birinin ağzından. Çözümü reelslerde değil durumun içinde çözen...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder