Hatırlamak?

Unuttuğum çok şey var

Hatırlamam gerek!

Kafamı yorduğum şeyler uzun zamandır farklı

Farkında olmam için hatırlamam gerek

İyi niyeti suistimal edenleri unutmamam gerek.

Unuttuğum şeyleri hatırlamam gerek. 

İyi niyete gömüldük

Hırslar tatlı geldi

Kötülerin çamurunda

Ayaklarımız bataklık muamelesi gördü

Sonra mı? 

Havva-Adem meselesinden dem vurup

Çamura batarken itaat ettik. 

Kendimize küstük

Barışmamız yersiz zamana denk geldi

Hatırlamamız gerekenler 

Unutamadıklarımıza yenildi. 

Tuhaf bir karanlıkta

Mum bile yakmayanlara

Parafin olduk

Eğlendiler... 

Boğuşurken unuttuklarımızla

Hatırlatmak yerine

Aklımıza girmeyi yeğlediler

Hal böyle oldu, olunca kayboldu çoğu şey

Birden birileri hayatlarımıza oldular

Vasıfsız bir bey... 

Ya da hanım edasıyla

Emirler ve yasaklar getirdiler

Çamurlarını unuttular

Hatırlatmadılar birliği

Unuttular beraberliği... 

Çok fazla unutulan var

Hatırlamak gerek 

Çok fazla yorulan var

Durdurmak gerek

Çok fazla hatır var

Gönül koymak gerek... 

Telaştayken

Bi anda

Bi kalabalıkta

Telaş içindeyken

Duyduğun bir müzikle umut doluyorsun

Sonra bir insan gülümsemesine rastlıyor

Umudunu ikiye katlıyorsun

Müzik, çocukken izlediğin çizgi film sabahlarına götürürken

Bir gülümseme telaşını unutturuyor...

Annenin yaptığı sıcak çorbayla

Okul öğle arası eve gelişlerin

Ve pekmez ekmek yiyişlerin...

Gibi gibi... 

İnsan ufacık şeye mutlu olup

Ufacık şeyden sinir küpü oluyor

Telaştayken! 

Telaş, insanların psikolojik problemlerinin hatsafha da olduğu dönemde 

İnsanlıktan çıkaran bir durum

Ya da dediğim gibi

Bir gülümsemeyle

İnsan olduğunu hatırlatan bir durum

İnsan, insanlık, eylemler, kokular, müzikler

En iyi hatırlatıcılar

Ve daha neler neler...

Pislikler

Lafla korkutur çatal dilli bir nine

Kim kimle? Neden? Nasıl? sorular onun neyine?

Kitap bilmez, cahilliği kulaktan dolmadır

Kuklalar diyarında başrol oynamalıdır.

Karakter analizi yapar kendince bir lafbaz

Dediği yalan yanlış, lafbazlıkta sihirbaz 

Tarif etse birisi, kalın kafalı anlamaz

Suç atar laf kalabalığıyla aşağılık düzenbaz

Kum gibi kalabalıklar evleri hep döşeme

Ayrışırlar elbette, sahtekarlar köşede

Turp gibi delikanlılar hapsedilmiş delikli şişede

Kimi zaman yakınırlar tuzluk etkisiyle modelli bir şişede

Kılık kıyafetten, görgüden, bilgiden, üslup ve edinimden akıyor cahillik

Kol kırılır yen içinde kalmaz ki birilerine yenilik 

Yenilmişlik uzun sürmeli demogoji tek süreklilik 

Bir sürü laf cambazı hane içi kibirlilik

Boşversen dolu verir cehaletle savaşı olana

Koyversen son verir doğruyu konuşana

İbretlik olana kadar itibar mağduru sefiller

Hugo'nun haberi yok tahammülsüz pislikler. 

Delirdi

Kuklalar oynuyor

Gepetto yok

Karabasanlar geliyor

Psikolog yok

Dayanaksız bilgiler kum gibi dağılıyor

Bilir kişi yok...

Yok işte istenenler

Verilmiyor beklenenler

Tuhaf bir his içinde

Yalap şap yapılanlar

Duygusal zekaya yüklenip

Empatilerce kusanlar

Bir şey eksik insanda

Kendisinden başka herşey var

Eksikliği neye yorarsa

Onda kayboluyor insan

Ses çıkarmasınaysa yetmiyor hiç bir lisan

Uçsuz bucaksız yürüsem

Özlediğimle övünsem

Rüyalarım gerçek olduğunda

Gerçeklikle delirsem

Birşey kopmasa benden

Kopup gitmese bilsem

Üç yıldır verdiğim ayarla

Kendi kendimle delirsem

Duygusallaştıkça dönüşlülük zamirine yüklenesim var

Duygusallaştıkça kendime kendimi bildiresim var

Sevdiğim herkesle tuhaf uyum içinde

Uysallaştıkça uyum sağlayasım var

Sevginin uysallaştırdığı bir bedende delirdim

Sevgisizliği öfkemle yenemedim

Nefretim uzun sürmedi kin tutmaya üşendim

Empatilendim kendime

Kendi kendime empatilendim

Kimsenin bilmediği sempatimi affettim

Affettikçe delirdim

Sempatimde gizlendim

Çoğu zaman tebrikten çok teşhisle kendime geldim

Gelmez olaydım ki tebriklere teşhisler erişemedi

Erişilmeyen bendim, kilometrelerce delirdi

Karma Yine

Öğretilenlere sıkı sıkıya bağlılık?

Öğrenmeye çok içten duyarlılık?

Karmaşanın ortasında, 

Düzen telaşı. 

Karalama defterine, 

A4 sarhoşluğu,

Harita metotta olur farketmez.

Tutmayacak nasılsa (!) 

Kuyunun dibinden

Oturma odası düzeni

Düşünülmeyecek nasılsa...

Dervişin sükutundan anlamayan kelamından anlamaz derler

Derviş meditasyondayken çaçaron oluyor ruhuna, kimse bilmez

Takip etmeden kendini

Bir adım ötesini bilmeden

Kördüğüm olaylara dahil olanlar

Dizilerdeki psikologlarla

Kendine teşhis koyanlar

Kendine acımaktan acınası olanlar

Biraz ruhsuz kimseler, düzen aşığı hastalar

Kusulası bir toplum

Bayık gözlü birsürü mahkum... 

Kaybolan yılların yitirilişini görmeyenler

Ve yitirdiğini farkedip, 

Sadece bekleyenler... 

Hayattan ağzı yanan, ölüme susayanlar

Çay, sigara, Müslüm'le dertlenip pusanlar

Kendi ruhuna aneroksikçe hiç durmadan kusanlar

Karmaşanın düzenini bir umutla soranlar... 

Şöför Musa (anonim)

Duraktaydı şöför Musa

Model eski çürük kasa

Oturmuştu arabaya

Yeni gelmiştim oraya

Baktım ki araba orda

Dedim nasıl gider yolda?

Civatalar dökük saçık

Kilit bozuk, camlar açık

Tekerlerin tırtırı yok

Binmeyeyim araba çok

Dedim ama yine de bindim

Şöförün yanına girdim

Korkuyla çıktık yola

Bi de baktım sağa sola

Eyvah! Sonumuz hayrola.

.

Kontak açar kontak kapar

Direksiyon yalpa yapar

Trafiğe dikkat etmez

İçki içmiş yavaş gitmez

.

Sonra bir direğe çarptık

Canımızı zor kurtardık

Nasıl almış ehliyeti

Şöförlük değil niyeti

Bu şöförde akıl yokmuş

Kim bindiyse ondan bıkmış

Muhallebili Kek

Hiçbir duyguyu ortalarda yaşayamamanın azabı içindeydi. 

Ortalama bir çocuktu ve ortalama bir öğrenci, bi ara ortalama bi serseri ve sonra ortalama bir kadın oldu.

Ama duyguları hep en'deydi.

Ve kendi fırçasını yedi, 

İnsan içine girdikçe, 

İçindeki psikologdan.

Dengenin önemini kavramak için hayatın ona sunduklarını ve sunmadıklarını görecek zaman olmadı hiç. 

Anlık değişen ve saniyenin saniyeyi tutmadığı bi hayat... 

Kendinden kilometrelerce kaçmanın verdiği heyecan, kendiyle buluşmaya geciktiriyor insanı. 

Kendinden milim milim uzaklaşmanın verdiği yok oluş, kendiyle yüzleşmeye korkutuyor insanı. 

Şair olsa iddialı olurdu bu kişilik karmaşasının muhallebili keki. 

O yüzden;

Bahsi geçen yazıdaki kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünüymüştür.

Diyebiliriz belki... 

Bi' şeyler

Laf kalabalığı yapıp insanlara kendini acındırmadığın için çok memnun ve mutlusun zannedilmesi,

Sadece şükretmeyi ve sabretmeyi bildiğin için salak zannedilmen...

Cuma günlerinde, kandillerde din paylaşımları yapıp coşmadığın için herkesten islam dersi alma sorunun...

Sabırsız ve şükürsüz acıtasyonla geçirdiği hayatıyla sana ders verme hadsizliğini yapana gerçekleri söylediğin için saygısız zannedilmen...

Bi' şeyler, bi' şeyler... 

Şans

Yanında olduklarıma şans getiririm kendimin yanında olmayı bi türlü beceremedim... 

Bakire Anne

Ölümü bekleyen

Kan işeyen

Ağız yarası mağduru

Nefes almayı beceremeyen

Ve nihayetinde kan sıçan bir adamın 

Ne olduğu bilinmeyen bir tarafından ilham alarak yazıyorum.

Sonunda bebek oldu.

Bebek arabasından sedyeye

83 yaşında mamaya başladı

Altını birinin değiştirmesi gerekiyor

Birilerinin ilaç ve mama vermesi gerekiyor

Birinin yatak yarasını sarması gerekiyor

Birinin sedye kenarından elini alıp sıcak ve güven dolu bir el vermesi gerekiyor.

Hayattan koparken sıcak ve güven dolu bir ele sıkı sıkı tutunmak istiyor... 

"Kaç yaşına gelirsen gel bebek doğuyor bebek ölüyorsun"

Seneler önce 7 yaşımdayken, babannemi evden kovduğumda babam söylemişti bunu. 

Bana ilgi göstererek, şefkatle dokunarak verdiği bu ilk ve son öğüdü hiç unutmadım.

Ve bu merhametimi perçinledi. 

83 yaşında hiç şefkati tanımamış bi adama annelik yaptım. Annesi oldum toplumun kabullendiği vasfımla bakireyken.

Ve nihayetinde

83 yaşında maceradan maceraya koşan bir adamın acizliğinde, kainatın merhametsizliğini buldum... 

Bak Şimdi :)

İnsanoğlu bahane üretme konusunda yetenekli olduğu sürece - ki öyle, "yaparım, ederim, asarım, keserim" demeye devam edecektir.

-Ben hallederim ya saçmalama

-Tamam gel hallet o zaman! 

-Ya bu gün biliyosun bıdı bıdı bıdı