Kader, yaşamının çoğunu geçmişine yüklediği acı ve suçlamalarla geçirmişti. Annesi, babası, geçmişindeki herkes, Kader’e göre hayatındaki mutsuzluğun, eksikliklerin sorumlularıdır. Bu suçlulukları her fırsatta dile getirmekten geri durmazdı. Annesi ne kadar fedakar olursa olsun, Kader onu bir türlü affedememişti. Babası, evdeki huzuru sağlayamamış, her şeyin temeli sarsılmıştı. Kader, yıllarca bunların altını çizdi, üstüne her gün yeni bir katman ekledi.
Bir yanda, Kader’in evlatları vardı. Kendi çocukları, ona dair sevgiyle dolu, ama aynı zamanda birer araç haline gelmişti. Onların gözlerinde gördüğü saf sevgiyi ve minnettarlığı kullanarak, onlardan beklediği her şeyi alıyordu. Çocuklarını bazen sevgiyle sarıp sarmalarken, bazen de onlar üzerinden, kendi hayal kırıklıklarını daha derinlere gömmek için baskı uyguluyordu. Kendi karanlık tarafını, çocuklarının küçücük yüreklerinde yerleştirmeye çalışıyordu.
Ama asıl çelişki, kocasıyla olan ilişkisiyle başlıyordu. Kader, kocasının hayatta bir işe yaramadığını her fırsatta dile getiriyor, onun başarısızlıklarına katlanamıyordu. Ama buna rağmen, ona bağımlı bir şekilde yanından ayrılmıyordu. Kocasını terk etmek, Kader’in egosuna ağır gelirdi. Kocasının varlığı, ona hem bir tür yük, hem de kendini daha üstün hissetmesini sağlayan bir zırh gibiydi. Kocasını sevmediği zamanlarda, onu küçümserken bile, yanında olmasına gereksinim duyuyordu. Kader, onunla birlikte olmak zorunda hissetse de, onun başarısızlıklarını gizlice sahipleniyor, kocasını bir yandan sömürüyordu.
Kader’in yaşamı bir çeşit alışılagelmiş döngüydü. Ne geçmişi ne de geleceğiyle barışabilmişti. Geçmişi suçlulukla şekillenmiş, geleceği belirsizlikle doluydu. Kendi içindeki boşlukları, çevresindeki insanları suçlayarak doldurmaya çalıştı. Annesi, babası, kocası, çocukları... Her biri, Kader’in yaşamındaki taşlar gibi yerli yerine oturmuştu, fakat hiçbir şeyin ona gerçekten mutluluk getiremediğini fark etmiyordu.
Ve Kader’in hikayesi bir gün, yine yalnız, içindeki kırıklarla kalakalmış bir şekilde devam etti. Gerçek huzuru, bir türlü bulamadı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder