Nehir, incecik bir yol çiziyor karda,
Ayak izleri sessiz, kahve kokulu.
Bir arayış içinde, rüzgâr soruyor:
"Nereye gidiyorsun, yalnız kadın?"
Cevapsız sorular üşüyor içimde,
Kahvem soğuyor, ellerim titrek.
Gözlerimde geçmişin ince sızısı,
Bir kış gecesi kadar derin ve gerçek.
Şehir suskun, ışıklar solgun,
Her adımda biraz daha eksiliyorum.
Beni kim anlar, kim duyar şimdi,
Kendi içimde savruluyorum.
Arıyorum... Bir sözü, bir sıcak eli,
Belki bir ihtimali, belki bir düşü.
Ama kar yağıyor üstüme usulca,
Ve Nehir, kendi içinde kayboluyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder