NEDEN YAZDIM BİLMİYORUM

Altı çocuğun arasında,

Bir yansıma, bir gölge,

Hiç kimse görmedi,

Bir insan bile sayılmadı.

Aile, sessiz bir kalabalıktı,

Her biri başka bir dünyada,

Herkesin sesini duydular,

Ama o hep sustu.

Büyüdü, bir duvarın gölgesinde,

Hiçbir zaman "görülmedi".

Bir bakış, bir söz,

Beklediği "iyi ki varsın" cümlesini duymadı.

Her adım, her bakış bir kayıp,

İçinde büyüyen yalnızlık,

Kendini gösterebilmek için,

Bir varlık, bir insan olabilmek için.

Ama o, hep arka planda kaldı,

Kimse el uzatmadı,

Sonsuz bir yalnızlık içinde,

"Beni gör," dedi. "Beni duy," dedi.

Ve bir gün, kimseyi beklemeden,

Kendi sesini duyurdu,

Kendini göstermek için,

Bir nefes aldı, bir adım attı.

Ve belki de o an,

İlk kez gerçekten var oldu,

Çünkü bir insan,

Kendisini göstermediği sürece,

Hiç var olamaz.