Nehir, bir akşam Ece’ye telefon açtı. “Ece, sana anlatmam gereken bir şey var. Son zamanlarda çok zorlanıyorum,” dedi. Ece, telefonu açarken duyduğu tondan şüphelenmişti. “Hadi ama, Nehir. Ne var ki? Bir çok kez söyledim, her şeyin üstesinden gelebiliriz,” dedi, sanki Nehir’in yaşadığı duygular ciddiye alınmayacak kadar basitti.
Nehir, Ece'nin o anki tavrına anlam veremedi. “Ama Ece, bu sefer her şey farklı. Gerçekten kendimi yalnız hissediyorum, bir şeyler değişti ve ben de değişiyorum,” dedi.
Ece, bir süre sessiz kaldı, sonra “Yalnız hissediyorsan, hep birlikte zaman geçirebiliriz. Ama bunun altında başka bir şey var gibi geliyor. Hadi, dürüst ol. Nehir, bazen çok duygusal oluyorsun. Bunu aşmalısın, insanlar seni yanlış anlıyor,” diye ekledi.
Nehir, içindeki birikmiş hislerle biraz daha hırslanarak, “Ama ben de insanım, Ece! Herkesin duygularını anlamasını beklemek kadar kötü bir şey yok. Bunu ben de sana anlatmaya çalıştım, ama hep geçiştiriyorsun!” diye yanıtladı.
Ece, bir an için pişmanlık hissetmiş gibi göründü. Ama sonrasında, “Bunu hep böyle yapıyorsun, Nehir. Seninle gerçekten dürüst olamıyorum. Her defasında duygusal çıkarımlar yapıyorsun ve bunları hep ciddiye alıyoruz,” dedi.
Nehir, yaşadığı hayal kırıklığını içinde daha da derin hissediyordu. Ece’yle olan bu ilişki, bir yanda ona yakın olan biriyle bağ kurmak isterken, diğer yanda karşısına çıkıyordu; sürekli olarak yargılayıp, içini daha fazla daraltıyordu. İçindeki karmaşa büyüdükçe, Ece’nin söyledikleri daha da sertleşiyordu.
Nehir, bir süre sonra Ece’ye daha az şey anlatmaya başladı. Ama bu sefer sadece duygusal değil, fiziksel de bir mesafe oluşmuştu aralarında. O an Nehir, kendini yalnız hissetse de, belki de Ece’yi kaybetmek, ona gerçekten ihtiyacı olduğu kadar yakın olamamaktan daha iyiydi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder